Houston Person with Ron Carter
Just Between Friends
High Note Records
* * * 1/2
               ผมสะดุดตาอัลบั้มนี้ทันทีที่ได้เห็น ด้วยภาพถ่ายปกอัลบั้มที่สื่อถึงลักษณะ Collaboration ของเทเนอร์ แซ็กโซโฟน กับ ดับเบิลเบส ซึ่งหาฟังได้ยาก จนอดจินตนาการถึงองค์ประกอบของเส้นเสียงภายในไว้ล่วงหน้ามิได้ และเชื่อว่าแฟนเพลงแจ๊สหลายท่านคงจะไม่รีรอเช่นเดียวกัน
               อย่างน้อยที่สุด ชื่อของ รอน คาร์เตอร์ มือเบสผู้เติบโตมาจากการเป็น “คลาสสิก ควินเทท ที่สอง” ของ ไมล์ส เดวิส ในช่วงกลางทศวรรษ 60s ผ่านประสบการณ์เล่นดนตรีมาตลอดชีวิต ปัจจุบันอยู่ในฐานะของ “ตำนานที่มีชีวิต” คงช่วยเราให้ตัดสินใจในการเลือกฟังอัลบั้มนี้ได้เร็วขึ้น แต่เชื่อว่าหลายท่านคงอดสงสัยไม่ได้ว่า แล้ว ฮูสตัน เพอร์สัน คือใคร ?
             ฮูสตัน (น่าจะเสียงว่า ฮิวสตัน มากกว่า) เป็นมือเทเนอร์แซ็กที่มีอายุอ่อนกว่า ซันนี โรลลินส์ เพียง 4 ปี ถือว่าเป็นรุ่นอาวุโสเช่นเดียวกัน แต่โปรไฟล์ของเขาอาจจะไม่ยิ่งใหญ่ หรือมีสีสันเทียบเท่ากับนักแซ็กโซโฟนระดับแนวหน้าคนอื่นๆ ส่วนหนึ่งเพราะ ฮูสตัน ออกมาผจญภัยในวงการแจ๊สไม่มากนัก (แต่มีอัลบั้มของตัวเองราว 75 ชุด) ในระยะหลัง เขาทำหน้าที่เป็นทั้งเพื่อนใจและนักแซ็กโซโฟนในวงของ เอททา โจนส์ นักร้องชื่อดังจนถึงวาระสุดท้ายของเธอในปี ค.ศ.2001
            ชีวิตต้องดำเนินต่อไป ระยะหลัง ฮูสตัน มีงานบันทึกเสียงใหม่ทยอยออกมาเป็นระยะๆ เช่นเดียวกันกับ Just Between Friends ที่ทำรวมกับ รอน คาร์เตอร์ ในชุดนี้ ซึ่งมิใช่การโคจรมาพบกันครั้งแรก ทั้งคู่เคยมีงานในลักษณะ “ดูเอ็ท” มาก่อนหน้านี้แล้วในอัลบั้ม Something in Common เมื่อเกือบ 20 ปีก่อน
            โทนเสียงแซ็กของ ฮูสตัน มีความหนานุ่มทุ้มลึก เหมาะสำหรับสไตล์บัลลาด ด้วยซาวด์ที่ชวนให้ระลึกถึงนักแซ็กโซโฟนในสกุลของ โคลแมน ฮอว์กินส์ เรื่อยไปจนถึง สก็อตต์ แฮมิลตัน ขณะที่แนวทางการด้นสดของเขา ทั้งการเอื้อนวลี (pharsing) และเลือกใช้ตัวโน้ต ได้รับอิทธิพลในกลุ่ม “โซล แจ๊ส” ที่นำโดย จีน แอมมอนส์ มาเต็มๆ จนบางคนถึงขั้นเปรียบเปรยว่า ฮูสตัน คือเงาเสียงของ จีน
            10 เพลงในอัลบั้มคือบทประพันธ์สแตนดาร์ด สำหรับคนฟังเพลงที่มีประสบการณ์อยู่บ้างน่าจะฮัมทำนองตามได้ไม่ยาก เมื่อผนวกกับทางแซ็กโซโฟนที่เดินตามแนวทำนองหลัก โดยเผยให้เห็นถึงความไพเราะงดงามของทำนอง ก่อนจะ “แปรทำนอง” ใหม่ในช่วงอิมโพรไวเซชั่น คนฟังจึงได้เห็นปฏิภาณดนตรีที่พวยพุ่งราวกับเป็น Intuition ที่ไม่มีวันแห้งเหือด
            ในเงื่อนไขของการ “ดูเอ็ท” ดูเหมือน รอน คาร์เตอร์ จะถนัดเป็นพิเศษอยู่แล้ว ผมเองได้เคยชม รอน เล่นดูเอ็ทกับมือกีตาร์ รัสเซลล์ มาโลน ที่บลูโน้ตคลับในนิวยอร์ก ทั้งคู่รับ-ส่งและโต้ตอบกันอย่างถึงพริกถึงขิง จนประจักษ์ในสายตาถึงความแม่นยำทั้งในการรักษาจังหวะ, การปล่อยตัวโน้ตเพื่อบ่งบอกถึงทิศทางของฮาร์มอนี และบ่อยครั้งที่ รอน ลงมาโซโลอย่างลื่นไหลราวกับโลกอยู่เคลื่อนไหว
            สำหรับของคู่ รอน-ฮูสตัน พวกเขาเริ่มต้นจาก How Deep Is The Ocean เพลงเก่าของ เออร์วิง เบอร์ลิน โดย รอน นำเข้าด้วยเสียงเบสพร้อมฮาร์มอนี ก่อนเปิดทางให้ ฮูสตัน บรรเลงทำนองตามด้วยอิมโพรไวเซชั่น ก่อนจะถึง You’ve Changed บัลลาดที่นิ่งและงดงาม ทางแซ็กของฮูสตันกับเบสไลน์ของรอน รับส่งกันอย่างสมดุล
            Blueberry Hill เป็นเพลงสนุกง่ายๆ ที่ รอน เติมริฟฟ์ในช่วงท้ายของแต่ละพยางค์ ก่อนจะลงสู่ความซับซ้อนแบบโครเมติคใน Darn That Dream เพลงของ จิมมี แวน ฮิวเสน แล้วนำไปสู่ชีพจรบอสซาโนวาใน Meditation
            แค่โน้ตไม่กี่ตัวของ Lover Man ฮูสตัน แสดงให้เราเห็นว่าไม่เพียงความจัดเจนในเรื่องของการเล่นเท่านั้น แต่เขายังเข้าถึงจิตวิญญาณในตัวเพลงได้ถึงแก่น โดยมีเบสไลน์ของ รอน สนับสนุนได้อย่างชัดเจน สลับกับช่วงอิมโพรไวซ์ที่รัดกุมและพอเหมาะพอดี ขณะที่ รอน โชว์การโซโล่ในเพลง Polka Dots And Moonbeams ได้อย่างไม่มีใครเหมือน
            ในยุคสมัยที่วงการแจ๊สก้าวไกล ด้วยปรากฏการณ์นักแซ็กโซโฟนเลือดใหม่อย่าง คริส พอทเทอร์ และขบวนคนรุ่นใหม่หัวก้าวหน้าอีกนับไม่ถ้วนที่สนุกกับการเล่นแร่แปรธาตุทางเสียง การได้ฟัง Just Between Friends เหมือนย้อนมิติของกาลเวลากลับไปหา “วันวานอันแสนสุข” แม้จะไม่ถึงกับเป็นการบรรเลงแบบ “Old-Fashioned” แต่สัมผัสแรกๆ ที่คนฟังได้รับคือความผ่อนคลาย (Relaxation).

Just Between Friends : How Deep Is The Ocean ; You’ve Changed ; Blueberry Hill ; Darn That Dream ; Meditation ; Lover Man ; Lover Come Back To Me ;  Polka Dots And Moonbeams ; Always ; Alone Together

Personnel : Houston Person , tenor saxophone ; Ron Carter , bass