จิมมี สก็อตต์ นักร้องชายเสียงสาว
เรื่อง : อนันต์ ลือประดิษฐ์

“… เป็นนักร้องคนเดียวเท่านั้นที่ทำให้ฉันร่ำไห้ได้”
มาดอนนา ซูเปอร์สตาร์ดาวค้างฟ้าจากวงการป๊อป เคยกล่าวถึง จิมมี สก็อตต์ (Jimmy Scott) หรือบางคนอาจเรียกอย่างสนิมสนมว่า Little Jimmy Scott ไว้เช่นนั้น

ขณะที่นักร้องเพลงร็อคอย่าง ลู รีด แห่ง เดอะ เวลเวท อันเดอร์กราวด์ เอง ก็เคยชักชวน จิมมี ให้มาทำงานร่วมกันในอัลบั้ม Magic and Loss เมื่อปี ค.ศ.1991
ในแวดวงคนฟังเพลงบ้านเรา ผลงานของ จิมมี สก็อตต์ หรือในชื่อจริงว่า เจมส์ วิคเตอร์ สก็อตต์ (James Victor Scott) ไม่ได้เป็นที่รู้จักแพร่หลายนัก จำได้ว่าเมื่อ 10 ปีก่อน ต้นสังกัดวอร์เนอร์ในบ้านเรา เคยนำเข้าซีดีของเขาเข้ามาจำหน่ายอยู่ 2-3 ชุด แต่แล้วทุกอย่างก็เงียบหายไป
บางท่านอาจจะเคยผ่านหูเสียงดนตรีประกอบของซีรีส์ทีวีเรื่อง Twin Peaks ของผู้กำกับ เดวิด ลินช์ มาบ้างกระมัง ในหลายช่วงของซาวด์แทร็คของหนังเรื่องนี้ มีเสียงร้องของ จิมมี ที่สร้างบรรยากาศให้แก่ท้องเรื่องได้มากโข
จนกระทั่งระหว่างการเดินทางไปชมงาน Hong Kong Arts Festival ที่ฮ่องกงเมื่อเดือนก่อนนั่นแหละ ผมได้ไปเจออัลบั้มอีกชุดของนักร้องคนนี้ ออกกับสังกัด “วีนัส” (Venus Records) สังกัดออดิฟายล์อีกเจ้าหนึ่ง ที่คนเล่นเครื่องเสียงบ้านเราต่างให้ความสนใจ
อัลบั้มนี้มีชื่อว่า All of Me เป็นบันทึกการแสดงสดที่นครโตเกียว คุณภาพเสียงใสกระจ่างน่าฟัง จนผมอยากย้อนกลับมาพูดถึง จิมมี สก็อตต์ นักร้องชาวเมืองคลีฟแลนด์ ในวัย 81 ปีสักครั้ง
ใครที่ได้ฟังเสียงร้องของ จิมมี สก็อตต์ เป็นครั้งแรก อาจจะรู้สึกฉงนสนเท่ในใจว่า ตกลง นั่นเป็นเสียงร้องของผู้ชายหรือผู้หญิงกันแน่ ?
ทั้งนี้เป็นเพราะ จิมมี ป่วยจากโรคฮอร์โมนทำงานบกพร่องมาตั้งแต่กำเนิด (เรียกว่า Kallmann’s syndrome) ซึ่งส่งผลกระทบต่อพัฒนาการด้านเจริญพันธุ์และความผิดปกติทางเพศ นั่นยังเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้เสียงของเขาเล็กแหลม และมีพิสัยระดับเดียวกับเสียงอัลโตของเด็กผู้ชาย
แต่เหนือไปกว่านั้น คือลักษณะเฉพาะตัวของเสียงร้องที่ไม่เหมือนใครในโลกใบนี้ เสียงเล็กแหลม แหบบาง บางครั้งเอื้อนเอ่ยทำนองออกเป็นพยางค์อย่างไม่ต่อเนื่อง ทว่าอาการขาดๆ หายๆ ของเสียงร้องนี้ กลับสะท้อนออกถึงสภาวะความรู้สึกและอารมณ์ของเพลงได้อย่างเต็มเปี่ยม

ในประชาคมดนตรี อาจจะเป็นเรื่องยากในการระบุชื่อ จิมมี สก็อตต์ เป็นนักร้องแจ๊ส แม้เจ้าตัวจะยืนยันว่าตัวเขาเป็นนักร้องบัลลาดแจ๊สคนหนึ่ง ด้วยแนวทางการทำงานที่อยู่ก้ำกึ่งระหว่างเพลงร้องแบบเทรดิชั่นนอล เพลงโซล บลูส์ และ แจ๊ส หลายครั้งที่ผู้คนจำนวนไม่น้อยสับสนว่า จิมมี อยู่ในกลุ่มเพลงแบบใด
หากคุณตัดความวุ่นวายในการจำแนกแนวทางเหล่านี้ออกไป แล้วนั่งลงเพื่อฟังกระแสเสียงจากผลงานของ จิมมี สก็อตต์ อย่างตั้งอกตั้งใจ คุณจะค้นพบว่า เขาเป็นนักร้องที่มีบุคลิกภาพเฉพาะตัวและเป็นหนึ่งเดียว-เสียงเดียวของวงการดนตรีที่มีคุณค่าอย่างยิ่ง
ย้อนกลับไปในปี ค.ศ.1950 โลกเคยชื่นชมกับเสียงร้องของเขาในเพลงบัลลาด Everybody’s Somebody’s Fool จากการร่วมงานในวงของ ไลโอเนล แฮมพ์ตัน จากนั้นเขาผ่านประสบการณ์บันทึกเสียงจำนวนหนึ่ง กับสังกัดคลาสสิกอย่าง “ซาวอย”

ช่วงเวลาตกต่ำในทศวรรษ 1960s เรย์ ชาร์ลส์ แฟนเพลงคนหนึ่งของ จิมมี จัดแจงให้เขามีโอกาสทำงานบันทึกเสียง โดยเพลงอย่าง Falling in Love Is Wonderful ที่ผลิตออกมาในระยะนี้ ได้รับการยกย่องว่าเป็นงานชั้นดีของนักร้องเสียงสาวคนนี้ทีเดียว

ด้วยสภาวะตกต่ำของวงการแจ๊ส จิมมี เคยห่างหายจากวงการเพลงไประยะหนึ่ง จนช่วงต้นทศวรรษ 1990s ที่เขามีโอกาสได้ไปถ่ายทอดเสียงร้องในงานศพของ ด็อก โพมัส เพื่อนสนิท ซึ่งบังเอิญในครั้งนั้น มี ซีมัวร์ สตีน ผู้บริหารของค่ายเพลงวอร์เนอร์ไป