ในยุคต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 นิวออร์ลีนส์ ได้ชื่อว่าเป็น The Cradle of Jazz หรือแหล่งฟูมฟักให้ดนตรีแขนงนี้เกิดและเติบโต ก่อนที่จะแพร่กระจายไปทั่วทั้งประเทศสหรัฐอเมริกาและทั่วโลกในเวลาต่อมา

            นิวออร์ลีนส์ เป็นเมืองท่าสำคัญทางตอนใต้ ตั้งอยู่ใกล้ปากแม่น้ำมิสซิสซิปปี เคยเป็นเมืองในความดูแลของทั้งสเปน และฝรั่งเศส ก่อนจะกลับมาอยู่ในความดูแลของรัฐบาลอเมริกา ด้วยลักษณะของสังคมเมืองที่มีการผสมผสานทางวัฒนธรรมหลายสาย จากยุโรป ทั้งสเปน ฝรั่งเศส  ไอริช ทางด้านแอฟริกันตะวันตก ไปจนถึงเอเชีย ทำให้สถานที่แห่งนี้เหมือน melting pot หรือหม้อที่หลอมรวมทุกอย่างไว้เข้าด้วยกัน ทั้งในด้าน ดนตรี อาหาร และศิลปวัฒนธรรม

            เป็นที่สังเกตว่าศิลปินแจ๊สยุคแรกๆ ส่วนมากเป็นชาวเมืองนิวออร์ลีนส์ ตั้งแต่ บัดดี โบลเดน, เฟรดดี เคพพาร์ด, โจ คิง โอลิเวอร์, คิด โอรี จนถึง หลุยส์ อาร์มสตรอง แม้กระทั่งศิลปินแจ๊สรุ่นใหม่หลายคน อย่าง วินตัน มาร์แซลลิส และแฮร์รี คอนนิค จูเนียร์ ก็เป็นชาวนิวออร์ลีนส์เช่นกัน

            โดยปกติ เมื่อกล่าวถึงเพลงในสไตล์ ‘นิวออร์ลีนส์’ หลายคนนึกถึงขบวนพาเหรดในงานมาดิกราส์ หรือขบวนแห่ศพ บรรเลงเพลงฮิตอย่าง When The Saints Go Marching In หรือ Do You Know What It Means to Miss New Orleans สัญลักษณ์ของนิวออร์ลีนส์ที่สะท้อนผ่านเสียงเพลง จึงมีให้เลือกสรรไว้ฟังเป็นจำนวนมาก

            ทว่า น้อยคนนักที่จะรู้ว่าเพลงเด่นจากนิวออร์ลีนส์ อย่าง West End Blues นั้น ประพันธ์ขึ้นจากฝีมือของ คิง โอลิเวอร์ และใส่คำร้องโดย แคลเรนซ์ วิลเลียมส์ ทว่าโดยส่วนมากนิยมนำมาบรรเลงเป็นหลัก

            ที่มาของชื่อเพลงมาจากสถานที่แห่งหนึ่งเรียกว่า ‘เวสต์ เอนด์’ ในบริเวณริมทะเลสาบ Lake Pontchartrain สถานที่ตากอากาศที่ตั้งอยู่ไม่ห่างจากตัวเมืองเท่าใดนัก สถานที่แห่งนี้มีภัตตาคารทะเล ร้านรวงต่างๆ ในยุคต้นของแจ๊ส พื้นที่แห่งนี้ มีทั้งฟลอร์เต้นรำ และจุดเล่นน้ำ จึงเป็นสถานที่แห่งหนึ่งที่มีการแสดงดนตรีสดในทุกๆ วันหยุดสุดสัปดาห์ ชื่อของ West End หมายถึงจุดสิ้นสุดทางทิศตะวันตกของทะเลสาบ ในพื้นที่ ออร์ลีนส์ แพริช ซึ่งติดกับพรมแดน เจฟเฟอร์สัน แพริช รัฐหลุยเซียนา

            West End จึงมิได้หมายถึง เวสต์ เอนด์ (ทางสุดตะวันตกของลอนดอน ซึ่งปัจจุบันตัวเมืองได้ขยายออกไปจากเดิมอีกมาก จนไม่ใช่ West End ในความหมายทางภูมิศาสตร์อีกต่อไปแล้ว) ย่านละครเพลงของอังกฤษอย่างที่หลายคนเข้าใจ

            นอกจาก โจ โอลิเวอร์ ผู้แต่งและผู้บันทึกเสียงรายแรกแล้ว มีผู้นำเพลง West End Blues มาบรรเลงอย่างกว้างขวาง ไม่ว่าจะเป็น อีเธล วอเตอร์, เอิร์ล ไฮน์ส, เจลลี โรลล์ มอร์ตัน, ชาร์ลี บาร์เนทท์ จนถึงศิลปินในยุคหลัง อย่าง จอน แฟดดิส เป็นต้น

            แต่เวอร์ชั่นที่มีชื่อเสียงและเป็นที่รู้จักมักคุ้นที่สุด หนีไม่พ้นเวอร์ชั่นของ หลุยส์ อาร์มสตรอง มือทรัมเป็ตอดีตลูกวงของ คิง โอลิเวอร์ นั่นเอง ซึ่งบันทึกเสียงเพลงนี้ไว้ กับวง ฮอต ไฟว์ ของเขา ความยาว 3 นาทีเศษ บนแผ่นครั่งสปีด 78 รอบต่อนาที (78 rpm) ในปี ค.ศ.1928 ซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็นผลงานระดับมาสเตอร์พีซของแจ๊สในยุคต้น

            West End Blues มีโครงสร้างเป็นบลูส์ 12 ห้อง โดยในเวอร์ชั่นของ หลุยส์ เขาทั้งเล่นทรัมเป็ตและร้องด้วยเทคนิคสแกท (Scat vocal) แบ็คอัพโดยนักเปียโนระดับยอดฝีมืออย่าง เอิร์ล ไฮน์ส นอกจากนั้นมือกลอง ซัตติ ซิงเกิลตัน ยังใช้กรับไม้เคาะเพื่อสร้างโทนคัลเลอร์ให้กับเพลงได้อย่างน่าฟัง

            แม้จะเป็นงานบันทึกเสียงเมื่อเกือบ 80 ปีก่อน แต่ด้วยความล้ำหน้าทางเทคโนโลยีด้านเสียง ในช่วงปี ค.ศ.2000 ทีมงานซาวนด์เอนจิเนียร์ของโคลัมเบีย เร็คคอร์ด ได้ ‘รีมาสเตอริง’ ผลงานในกลุ่ม ฮอต ไฟว์ แอนด์ ฮอต เซเว่น ของ หลุยส์ อาร์มสตรอง ใหม่ (The Complete Hot Five and Hot Seven Recordings 1925-1929) ซึ่งให้ความกระจ่างชัดและความเพลิดเพลินในการฟังได้อย่างอัศจรรย์ ผลลัพธ์ในท้ายที่สุด ทำให้อัลบั้มชุดนี้ได้รับรางวัลแกรมมี่ทางสาขา ‘มาสเตอริง เอนจิเนียร์’ ในปี ค.ศ.2001 ไปโดยปริยาย

            การทำงานในอัลบั้มนั้น มีซาวนด์เอนจิเนียร์ชาวไทยนาม วู้ดดี้ หรือ สราวุธ พรพิทักษ์สุข ร่วมด้วย เขาจึงเป็นคนไทยคนแรกที่ได้รับรางวัลแกรมมี่ ซึ่งสมควรบันทึกไว้บนพื้นที่นี้.

 ————————————

Place : Lake Pontchartrain

City :  New Orleans , Louisiana USA

Population (City) : 454,863 (2005)

Time Zone : CST (UTC – 6) Summer CDT (UTC – 5 )

Song : West End Blues (1928)

Artist : Louis Armstrong