Artist : Kenny G
Album : At Last … The Duets Album
Record : Arista 2004 (CD)
เหล้าเก่า-ส่วนผสมใหม่

เมื่อกว่า 10 ปีก่อน แฟนเพลงชาวไทยเคยตื่นตาตื่นใจกับการแสดงสดของ เคนนี จี เป็นครั้งแรก เพลงอย่าง Songbird กับเทคนิคช่ำชองในการระบายลมผ่านเสียง โซปราโน แซ็กโซโฟน อันยาวนานครั้งนั้น เรียกเสียงกรีดร้องจากผู้ชมได้ไม่น้อย

เวลาผ่านมากว่า 1 ทศวรรษ แม้ในวันนี้คุณอาจจะไม่ตั้งใจหยิบผลงานของเขามาฟังโดยตรง แต่ผลงานของมือแซ็กผมหยิกหยองคนนี้ก็ยังล่องลอยผ่านสายลมมาให้ได้ยินเสมอๆ ตามห้างสรรพสินค้า ตามล็อบบี้เลานจ์โรงแรม หรือสถานที่ซึ่งต้องการเสียงเพลงขับกล่อมแบบบางเบา จนงานของ เคนนี จี ทำหน้าที่ไม่ต่างไปจาก “ไลท์ มิวสิค” ยุคใหม่เท่าใดนัก

ขณะที่หลายคนข้ามผ่านเสียงแซ็กละมุนละไมของเขา ซึ่งบางครั้งอาจรู้สึกหวานจนเลี่ยน เพื่อไปสู่รูปแบบและสีสันดนตรีชนิดอื่นๆ แต่ เคนนี จี ก็ยังขยันมีผลงานออกมาอย่างต่อเนื่อง ท่ามกลางความพยายามปรับเปลี่ยนให้ผลงานมีสารัตถะใหม่ๆ แต่สำเนียงแซ็กของเขาก็ยังเป็น เคนนี จี คนเดิม ที่ฟังเมื่อใดก็ระบุตัวได้แน่ชัด

อัลบั้ม At Last … The Duets Album เป็นตัวอย่างของความพยายามดังกล่าว 13 เพลงหลักในอัลบั้ม พ่วงด้วยอีก 2 โบนัสแทร็ค เผยให้เห็นตัวตนหลักของ เคนนี จี กับสีสันที่เปลี่ยนแปลงไปตามบุคลิกภาพของแขกรับเชิญ โดยแต่ละแทร็คมีนักร้อง นักดนตรีมา “ดูเอ็ท” กันอย่างเพลิดเพลิน พลอยทำให้ “ความซ้ำ” ของเคนนี จี มีช่องทางเลือกใหม่ให้แฟนเพลงเก่าที่ห่างหายไปนาน กลับมาสำรวจตรวจตราแนวการบรรเลงของเขาอีกครั้ง

วอลเตอร์ อฟานาเซียฟ ทำหน้าที่ร่วมโปรดิวซ์ และเรียบเรียงดนตรีเช่นเคย โดยเลือกใช้เพลงเก่าเป็นวัตถุดิบพื้นฐาน ข้อดีของอัลบั้มนี้ จึงไม่ต่างจากการฟังอัลบั้มเพลงฮิตที่นำมาถ่ายทอดใหม่ โดยมีเสียงโซปราโน แซ็กโซโฟน ที่คุ้นเคยคลอเคล้าอยู่ไม่ห่าง

เริ่มกันตั้งแต่ (Everything I Do) I Do It For You กับ ลีแอน ไรม์ส, At Last กับมือทรัมเป็ต อาร์ตูโร แซนโดวัล, Careless Whisper กับ ไบรอัน แมคไนท์ และ เอิร์ล คลูห์, Pick Up The Pieces กับ เดวิด แซนบอร์น, Baby Come To Me กับ แดรีล ฮอลล์ ฯลฯ จนไปปิดท้ายด้วย The Music That Makes Me Dance กับ บาร์บรา สตรัยแซนด์

สำหรับซีดีที่วางตลาดในเอเชีย ต้นสังกัดแถมโบนัสแทร็คให้ 2 เพลง ประกอบด้วย ทาทายัง กับเพลง I Need The Both of You และ หวังลีฮอม กับเพลง The One and Only นัยว่าเพื่อกระตุ้นยอดขาย
ข้อด้อยบางประการของอัลบั้มนี้ ไม่ได้อยู่ที่ตัวเพลง การบรรเลงของ เคนนี จี หรือการสอดประสานของแขกรับเชิญมากหน้าหลายตา ซึ่งจัดว่าทำได้ดีทีเดียว แต่มาจากโปรดักชั่นของอัลบั้มที่ปรุงแต่งขึ้นแบบสำเร็จรูปไปหมด

เนื่องจากทุกเพลงบันทึกเสียงต่างกรรมต่างวาระ ใช้เวทย์มนต์ของเทคโนโลยีบันทึกเสียงสมัยใหม่เข้าช่วย (Overdubbed Recording) เคนนี จี กับแขกรับเชิญของเขา จึงแทบไม่ได้พบหน้ากันด้วยซ้ำ นั่นพลอยทำให้อัลบั้มขาดเสน่ห์ของการปฏิสัมพันธ์ระหว่างนักดนตรีไปอย่างสิ้นเชิง

หรือนี่คือแนวทางการทำงานของ เคนนี จี ซึ่งไม่มีวันแปรเปลี่ยนไปได้ ?
- อนันต์ ลือประดิษฐ์ -