เป็นที่สังเกตว่าแนวโน้มผลงานเพลงในระยะหลังของศิลปินรุ่นใหญ่มักมีแขกรับเชิญมาร่วมงานในอัลบั้มกันมากเป็นพิเศษ แรกๆ ก็ชวนให้แฟนเพลงอดรู้สึกตื่นเต้นตามไปด้วยไม่ได้ ดูจากรายชื่อโน่นก็คนดัง-นี่ก็คนเด่น แต่มาพักหลัง อัลบั้มลักษณะที่ว่านี้ยิ่งมีให้เห็นบ่อย และถี่ขึ้นเรื่อยๆ จนอดสงสัยไม่ได้ว่า นี่มันกำลังจะกลายเป็นสูตรสำเร็จของการทำอัลบั้มไปแล้วหรือ  ? (more…)

         บรรยากาศที่หอประชุมเล็ก ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย ตั้งแต่บ่ายแก่ๆ ของวันอาทิตย์ที่ 6 มิถุนายน ที่ผ่านมา เนืองแน่นด้วยผู้คนที่มาร่วมชมการแสดงดนตรี Swing Again ! Diageo Moet Henney – Judprakai Concert Series # 39 รำลึกถึง ‘รงค์ วงษ์สวรรค์ ผู้ยิ่งยงแห่งสวนอักษร ที่มีความรักหลงใหลในเสียงดนตรี ทั้งที่ปรากฏในชีวิตส่วนตัวและสะท้อนผ่านงานเขียนในรูปแบบต่างๆ ของเขา ความคึกคักเริ่มตั้งแต่ร้านหนังสือที่ขนทั้งหนังสือเก่าและใหม่ ผลงานของ ‘รงค์ วงษ์สวรรค์ มาให้นักอ่านนักฟังได้ละเลียดอย่างชื่นมื่น เช่นเดียวกันกับแผงซีดีที่อวดผลงานแนวเพลงต่างๆ อย่างมีสีสัน (more…)

            วางแผงแล้วสำหรับงานรวมเพลงที่มีชื่อว่า Happy Hour Vol.1 ซึ่งรวบรวมเอาเพลงเพราะ เพลงฮิตจากวันวาน 16 บทเพลงมารวมไว้ด้วยกัน ถ้ายังไม่เบื่อเพลงอย่าง New York New York อัลบั้มนี้เป็นเวอร์ชั่นจากเสียงร้องของ Patti Page, Unforgettable และ Too Young งานเก่าของ Nat King Cole, Only You และ Sleepy Lagoon จาก The Platters, Tennessee  Waltz  รักช้ำบนฟลอร์เต้นรำในแบบของ Frank Sinatra.….. อุดหนุนได้แล้ววันนี้

            ผลงานเพลงจากนักร้องเสียงเทเนอร์หนุ่มใหญ่ชาวเกาหลี Kim Jun Man ผู้ผ่านการศึกษาจาก Santa Cecelia Music Academy และ  Aidem Academy of Music กรุงโรม ประเทศอิตาลี อัลบั้มนี้ใช้ชื่อว่า My Favorite Opera Arias เพลงโอเปร่าชิ้นโปรดของหนุ่ม Kim Jun Man เลือกมานำเสนอไว้ถึง 13 เพลง ประกอบไปด้วยเพลงเพราะๆ อย่าง O Sole Mio หรือ Neapolitan song,  Addio Fiori Toasil จาก Madama Butterfly, Nessum Dorma จาก Turandot ฯลฯ

            อัลบั้มซาวน์แทร็ก Iron Man 2 หรือ มหาประลัย คนเกราะเหล็ก 2 ภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโรที่มาจากต้นฉบับการ์ตูนของมาร์เวลคอมิกส์ เรื่องราวของมหาเศรษฐียอดนักประดิษฐ์อาวุธ โทนี่ สตาร์ค ผู้พัฒนาชุดเกราะให้กลายมาเป็นซูเปอร์ฮีโร “ไอรอน แมน” ในภาคนี้ยังคงดำเนินเรื่องด้วยความตื่นเต้น สนุกสนาน เสริมพลังการดำเนินเรื่องด้วยเสียงเพลงจากวงร็อคสะท้านโลก AC/DC จากยุค 70s Evil Walks, Gun For Hire, Shoot To Thrill, Cold Hearted Man, If You want Blood (You Got It)……..แต่ละบทเพลงมันหยดจนต้องขยับ

            Ten ผลงานลำดับที่ 2 ของนักร้อง นักแต่งเพลงสาวชาวออสเตรเลีย Gabriella Cilmi เปิดตัวไปแล้วด้วย 2 ซิงเกิล On Mission และ Hearts Don’t Lie ที่ค่อนข้างได้รับความนิยมเพียงแผ่วเบา งานนี้ผสมผสานความหลากหลายของรูปแบบทางดนตรีทั้ง Pop, Funk, Disco เติมความเซ็กซี่ เย้ายวน งานนี้แม้จะไม่กลมกล่อมชวนฟัง แต่ก็ชวนให้มองแบบไม่รู้เบื่อ 

            The Courteeners วงอินดี้ร็อคจากประเทศอังกฤษอีกหนึ่งวงที่ออกมาวาดลวดลายโชว์ลีลาบนเวทีได้อย่างน่าประทับใจ ยังคงรวมทีมเหนียวแน่นทั้ง Liam Fray มือกีตาร์ผู้ให้เสียงร้อง, Michael Campbell มือกลอง Mark Cuppello เบส และ Daniel Conan Moores อีกหนึ่งมือกีตาร์หน้าตาจิ้มลิ้ม กับผลงานลำดับที่ 2 Falcon ที่พยายามโชว์กึ๋นกันอย่างเต็มที่จนได้รับคำชมจากนักวิจารณ์ของ Mojo และ Q Magazines คว้า 4 ดาวไปครอง 12 บทเพลง ไม่ว่าจะเป็น The Opener, Take Over The World, Lullaby, Cameo Brooch ล้วนเต็มไปด้วยพลังแห่งการสร้างสรรค์ของคนหนุ่ม

ธีโลเนียส มังค์ (Thelonious Monk) เป็นนักดนตรีแจ๊สที่เรื่องราวของเขามีสีสันมากที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์ของดนตรีแขนงนี้

            ภาพยนตร์สารคดี Thelonious Monk Straight, No Chaser กำกับโดย ชาร์ล็อตต์ เซริน (Charlotte Zwerin) ที่นำเสนอชีวิตของเขาย่อมยืนยันข้อเท็จจริงในเรื่องนี้ได้ดี

            ด้วยนิสัยส่วนตัวแปลกๆ วิธีการเล่นเปียโนที่มีการเกร็งนิ้วเหมือนคนเล่นไม่เป็น บทเพลงที่ประกอบขึ้นจากโมทิฟ แพทเทิร์นของจังหวะ และทำนองขรุขระอันน่าประหลาด  ตลอดจนการสวมหมวกทรงแปลกตา บ้างลุกขึ้นมาเต้นรำคั่นการแสดงของตนเอง เหล่านี้ล้วนเป็นปัจจัยที่ทำให้ผู้คนเข้าใจผิด บ้างคิดว่าเขาบ้า เขาเพี้ยน เขาดูชอบกล  และ ฯลฯ

            ครั้งหนึ่ง มังค์ เคยกล่าวว่า

            “ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมเล่นล้วนแตกต่าง … ทำนองต่าง, ฮาร์มอนีต่าง, โครงสร้างต่าง แต่ละชิ้นงานแตกต่างจากชิ้นอื่นๆ … เมื่อเพลงบอกเล่าเรื่องราว เมื่อมันมีซาวด์ที่แน่นอน  จากนั้นมันจะเปลี่ยนผ่านไปอย่างสมบูรณ์”

            มังค์ เปรียบเสมือน “อัจฉริยะที่โลกลืม” อย่างน้อยก็ชั่วระยะเวลาหนึ่งที่หลุดหายไปจากความสนใจของสาธารณะ ทั้งที่เขามีส่วนร่วมในความเคลื่อนไหวของบีบ็อพมาตั้งแต่ช่วงต้นทศวรรษ 1940 ในฐานะมือเปียโนประจำของ “มินตัน’ส เพลย์ เฮาส์” แหล่งแจมเซสชั่นของนักดนตรีหัวก้าวหน้าหลังเลิกงาน จนได้รับฉายานามว่า “เจ้าคณะแห่งบีบ็อพ” (High Priest of Bebop) แต่ผู้คนวงกว้างกลับไม่ใคร่สนใจใยดีต่อผลงานของเขาเท่าใดนัก (more…)