ผมเฝ้าสังเกต “ยูนิเวอร์ซัล มิวสิค” ในประเทศไทย ว่าจะผลิตอัลบั้มบันทึกการแสดงสด Five Peace Band Live นำโดย 2 ตำนานแจ๊ส อย่าง ชิค คอเรีย และ จอห์น แมคลาฟลิน ออกขาย เพื่อบริการคอเพลงแจ๊สไทยหรือไม่

             ภายหลังจากที่มีการประกาศว่า ผลงานชิ้นนี้ได้เข้าชิงรางวัลแกรมมี่ครั้งที่ 52 ในสาขา Best Jazz Instrumental Album

            ผลปรากฏว่า “เงียบ” ตามคาด (อาจจะเป็นเพราะกำลังมัวนับเงินกองโต จากการขายแผ่นของ เลดี กาก้า ก็เป็นได้)

            แน่นอน ผมคงไม่สามารถตำหนิค่ายเพลงแห่งนี้ได้ และไม่คิดจะทำเช่นนั้นด้วย เพราะอย่างน้อยที่สุด “ยูนิเวอร์ซัล มิวสิค” น่าจะเป็นค่ายเพลงเพียงหนึ่งเดียวในเวลานี้ ที่ขยันผลิตผลงานที่จับต้องได้ (physical products) ทั้งซีดีและดีวีดีออกมาให้แฟนเพลงได้ซื้อหา มากกว่าค่ายไหนๆ

            เพียงทว่า อย่างน้อยที่สุด ในยุคไอทีผลิบานเช่นนี้ ค่ายเพลงก็ควรเปิดช่องทางในการสื่อสารกับคนฟังมากกว่านี้หน่อย หรืออย่างน้อยๆ สั่งแผ่นนำเข้ามาขาย เพื่อประคับประคองตลาดก็ยังดี

            นี่กลายเป็นว่า ค่ายเพลงสากลในบ้านเรา ทิ้งตลาดเพลงแจ๊สและเพลงคลาสสิกให้ห่างจากศูนย์กลางความเคลื่อนไหว ปล่อยให้มิตรรักแฟนเพลงต้องดิ้นรนค้นหากันตามลำพัง

            จากนั้น พลันเมื่อ Five Peace Band Live คว้ารางวัลแกรมมี่ แทนที่จะเป็น “ควอร์เทท ไลฟ์” ของ แกรี่ เบอร์ตัน และ แพท เมธินี (ที่มีการผลิตซีดีออกมาในบ้านเรา เหตุเพราะแพทดังกว่ามาก) ก็ถึงคราวที่ผมต้องกระเสือกกระสนหาอัลบั้มนี้มาฟังเสียแล้ว จนกระทั่งกลายมาเป็นรีวิวอัลบั้มชุดที่ว่าในคราวนี้ (more…)

           หากคุณมีโอกาสใช้เวลาเพียงส่วนหนึ่ง หรือตลอด 3 วัน ในงาน Thailand International Jazz Conference 2010 (TIJC 2010) ณ วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล ศาลายา เมื่อสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา (29-31 ม.ค.53) คุณจะพบว่าตัวเองกำลังก้าวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของโลกอุดมคติเล็กๆ ใบหนึ่ง ไม่ว่าจะโดยรู้ตัว หรือไม่รู้ตัวก็ตาม
           ยิ่งกว่านั้น หากคุณมีประสบการณ์กับอีเวนท์ที่ขับเคลื่อนในแบบ Music Marketing ซึ่งมักเต็มไปด้วยความรกรุงรัง จากภาพลักษณ์ของสินค้าอุปโภคบริโภคที่สอดแทรกไปทุกมิติของเนื้องาน เมื่อเปรียบเทียบกับงาน TIJC ครั้งนี้ ต้องบอกว่า “ทุกอย่าง” พลิกไปจากความคาดหมายเดิมๆ แทบจะสิ้นเชิง (more…)

หลังจากเริ่มอิ่มตัวกับการประสมวงแบบ “คอมโบ” หรือ สมอลล์ แบนด์ และยังไม่อยู่ในห้วงอารมณ์เสพรับพลังเสียงอันล้นหลามของบิ๊ก แบนด์ ทางออกหนึ่งของผมในการค้นหามุมมองใหม่ๆ กับดนตรีแจ๊ส คือสรรหารูปแบบการประสมวงที่แตกต่างออกไป

ดูเอ็ท (Duet) กลายมาเป็นอีกทางเลือกหนึ่งโดยปริยาย ด้วยเครื่องน้อยชิ้น แต่ให้ความรู้สึกโปร่งเบาและผ่อนคลาย ในเวลาเดียวกัน นักดนตรีทั้งสองต้องแสดงออกถึงชั้นเชิงการบรรเลงในระดับที่ไม่ธรรมดา เพราะต้องสลับกันทำหน้าที่รับ-ส่ง เพื่อให้ดนตรีมีความสมบูรณ์เท่าที่จะเป็นไปได้ (more…)

ครั้งหนึ่ง วิตอร์ ฮูโก (Victor Hugo) นักประพันธ์นามอุโฆษชาวฝรั่งเศส เจ้าของผลงาน Notre Dame de Paris เคยกล่าวถึง ปารีส เมืองแสนโรแมนติก ไว้ว่า “Breathing in Paris preserves the Soul” การได้สูดหายใจอากาศเมืองปารีส คือการถนอมรักษ์จิตวิญญาณดีๆ นี่เอง (more…)

      ณ “บางลำพู” ชุมชนดั้งเดิมในพื้นที่ของเกาะรัตนโกสินทร์ มีบาร์เล็กๆ ชื่อ “Adhere” อยู่ที่นั่น รายล้อมด้วยผู้คนที่มีสีสันในแต่ละอณูของความเคลื่อนไหว

      ในยุคสมัยที่วัฒนธรรมจากภายนอกไหลบ่า การดำรงอยู่ของ “Adhere” สะท้อนถึงบริบททางสังคมที่คลี่คลายไปในทางสร้างสรรค์ ที่นี่ มิได้เป็น “บาร์” ในความหมายตายตัว เหมือนข้อสรุปของผู้ใหญ่ใจแคบบางคน แต่ที่นี่เป็น “พื้นที่” ให้คนหลากวัยหลายที่มาได้พบปะจนก่อเกิดเป็น บางลำพู แบนด์ 
      ภายใต้การนำของ ป๊ง ดุลยสิทธิ์ สระบัว มือกีตาร์-นักแต่งเพลง และการสนับสนุนของ บอล กันต์ รุจิณรงค์ แห่งเซ็กซี่พิงค์สตูดิโอ ร่วมด้วยนักดนตรีไทย-เทศ ทั้งขาประจำและแขกรับเชิญ พวกเขามี “บางลำพู บลูส์” เป็นผลงานแรกที่สร้างสรรค์ขึ้นจากเรื่องราวของผู้คน นำเสนอผ่านดนตรีบลูส์ ด้วยบรรยากาศการทำงานที่ชื่นมื่น

     เมื่อศิลปินทำงานด้วยความสุข ผู้เสพฟังที่เปิดใจกว้างซึมซับ ย่อมได้รับอานิสงส์แห่งความสุขโดยทั่วหน้า (more…)