นักอัลโต แซ็กโซโฟน ผู้ใช้ชีวิตอย่างสันโดษและไม่นิยมเปิดเผยเรื่องราวความเป็นไปของชีวิตส่วนตัวและครอบครัว เป็นคนเจ้าบทเจ้ากลอน และมีอารมณ์ขัน แต่ลึกๆแล้วกลับโดดเดี่ยวและเปลี่ยวเหงา โดดเด่นในฐานะโซโลอิสต์ ที่มีสำเนียงการเป่าอัลโต แซ็กโซโฟนนุ่มหวานอันป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ที่เรียกกันว่า “ดราย มาร์ตินี” (Dry Martini) เขาคือ  พอล เดสมอนด์ (Paul Desmond) นักอัลโตแซ็กโซโฟนผู้อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของงานเพลง “Take Five” ซึ่งโด่งดังไปทั่วโลก (more…)

นักกีตาร์แจ๊สผู้เกิดมาในครอบครัวที่แตกแยก และค่อนข้างยากจน ต้องทำงานหาเงินเลี้ยงชีพด้วยความยากลำบาก แต่ด้วยความหลงใหลในเสียงดนตรี และความพากเพียรพยายาม ในที่สุดเขาสามารถผันตัวเองจนกลายเป็นสุดยอดนักกีตาร์ของวงการเพลงแจ๊ส เขาคือ เวส มอนท์โกเมอรี (Wes Montgomery) นักกีตาร์ผู้ทรงอิทธิพลมากที่สุดมาจนถึงปัจจุบัน (more…)

แท้จริงแล้วความฝันของเขา คือการเป็นนักเปียโนแจ๊สผู้เก่งกาจ แม้ฝีมือการบรรเลงจะไม่เป็นรองใคร แต่เสียงร้องของเขากลับโดดเด่นเกินทัดทาน และเมื่อเขาพบว่านั่นคือพรที่สวรรค์ประทานมาให้ เขาจึงไม่ลังเลที่จะใช้เสียงร้องนำทางสู่ความสำเร็จ เขาคือนักร้องผู้มีเสียงร้องนุ่มนวล และแสนอบอุ่น ไม่ว่าเขาจะร้องเพลงอะไร เพลงๆนั้นก็กลายมาเป็นเพลงที่ได้รับความสนใจอย่างมากมาย ชายผู้สร้างตำนานเพลงร้องผู้ยิ่งใหญ่ แนท คิง โคล (Nat King Cole) กับเสียงร้องที่อยากจะลืมเลือน (more…)

      แม้จะผ่านช่วงชีวิตในวัยเยาว์ไปด้วยความลำบาก จากการที่ต้องแบกรับภาระจากพ่อที่เอาแต่ดื่มเหล้า และแม่เลี้ยงที่ไม่ให้ความเมตตา แต่ด้วยความมุ่งมั่นที่จะโด่งดัง เธอจึงออกเดินทางค้นหาเส้นทางแห่งดวงดาว ด้วยการเดินทางเสี่ยงโชคไปตามที่ต่างๆ และแล้วความพากเพียร อดทน รู้จักไขว่คว้าโอกาสที่ผ่านเข้ามาอย่างชาญฉลาด รวมไปถึงความสามารถอันหลากหลายทั้งด้านการร้องเพลง การแสดง รวมไปถึงความสามารถที่โดดเด่นทางด้านการแต่งเพลง ส่งผลให้ชื่อของ เพกกี ลี (Peggy Lee) ยืนหยัดส่องประกายเจิดจ้าอยู่ในวงการบันเทิงมานานกว่า 30 ปี (more…)

ธีโลเนียส มังค์ (Thelonious Monk) เป็นนักดนตรีแจ๊สที่เรื่องราวของเขามีสีสันมากที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์ของดนตรีแขนงนี้

            ภาพยนตร์สารคดี Thelonious Monk Straight, No Chaser กำกับโดย ชาร์ล็อตต์ เซริน (Charlotte Zwerin) ที่นำเสนอชีวิตของเขาย่อมยืนยันข้อเท็จจริงในเรื่องนี้ได้ดี

            ด้วยนิสัยส่วนตัวแปลกๆ วิธีการเล่นเปียโนที่มีการเกร็งนิ้วเหมือนคนเล่นไม่เป็น บทเพลงที่ประกอบขึ้นจากโมทิฟ แพทเทิร์นของจังหวะ และทำนองขรุขระอันน่าประหลาด  ตลอดจนการสวมหมวกทรงแปลกตา บ้างลุกขึ้นมาเต้นรำคั่นการแสดงของตนเอง เหล่านี้ล้วนเป็นปัจจัยที่ทำให้ผู้คนเข้าใจผิด บ้างคิดว่าเขาบ้า เขาเพี้ยน เขาดูชอบกล  และ ฯลฯ

            ครั้งหนึ่ง มังค์ เคยกล่าวว่า

            “ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมเล่นล้วนแตกต่าง … ทำนองต่าง, ฮาร์มอนีต่าง, โครงสร้างต่าง แต่ละชิ้นงานแตกต่างจากชิ้นอื่นๆ … เมื่อเพลงบอกเล่าเรื่องราว เมื่อมันมีซาวด์ที่แน่นอน  จากนั้นมันจะเปลี่ยนผ่านไปอย่างสมบูรณ์”

            มังค์ เปรียบเสมือน “อัจฉริยะที่โลกลืม” อย่างน้อยก็ชั่วระยะเวลาหนึ่งที่หลุดหายไปจากความสนใจของสาธารณะ ทั้งที่เขามีส่วนร่วมในความเคลื่อนไหวของบีบ็อพมาตั้งแต่ช่วงต้นทศวรรษ 1940 ในฐานะมือเปียโนประจำของ “มินตัน’ส เพลย์ เฮาส์” แหล่งแจมเซสชั่นของนักดนตรีหัวก้าวหน้าหลังเลิกงาน จนได้รับฉายานามว่า “เจ้าคณะแห่งบีบ็อพ” (High Priest of Bebop) แต่ผู้คนวงกว้างกลับไม่ใคร่สนใจใยดีต่อผลงานของเขาเท่าใดนัก (more…)