นักกีตาร์แจ๊สผู้เกิดมาในครอบครัวที่แตกแยก และค่อนข้างยากจน ต้องทำงานหาเงินเลี้ยงชีพด้วยความยากลำบาก แต่ด้วยความหลงใหลในเสียงดนตรี และความพากเพียรพยายาม ในที่สุดเขาสามารถผันตัวเองจนกลายเป็นสุดยอดนักกีตาร์ของวงการเพลงแจ๊ส เขาคือ เวส มอนท์โกเมอรี (Wes Montgomery) นักกีตาร์ผู้ทรงอิทธิพลมากที่สุดมาจนถึงปัจจุบัน (more…)

แท้จริงแล้วความฝันของเขา คือการเป็นนักเปียโนแจ๊สผู้เก่งกาจ แม้ฝีมือการบรรเลงจะไม่เป็นรองใคร แต่เสียงร้องของเขากลับโดดเด่นเกินทัดทาน และเมื่อเขาพบว่านั่นคือพรที่สวรรค์ประทานมาให้ เขาจึงไม่ลังเลที่จะใช้เสียงร้องนำทางสู่ความสำเร็จ เขาคือนักร้องผู้มีเสียงร้องนุ่มนวล และแสนอบอุ่น ไม่ว่าเขาจะร้องเพลงอะไร เพลงๆนั้นก็กลายมาเป็นเพลงที่ได้รับความสนใจอย่างมากมาย ชายผู้สร้างตำนานเพลงร้องผู้ยิ่งใหญ่ แนท คิง โคล (Nat King Cole) กับเสียงร้องที่อยากจะลืมเลือน (more…)

      แม้จะผ่านช่วงชีวิตในวัยเยาว์ไปด้วยความลำบาก จากการที่ต้องแบกรับภาระจากพ่อที่เอาแต่ดื่มเหล้า และแม่เลี้ยงที่ไม่ให้ความเมตตา แต่ด้วยความมุ่งมั่นที่จะโด่งดัง เธอจึงออกเดินทางค้นหาเส้นทางแห่งดวงดาว ด้วยการเดินทางเสี่ยงโชคไปตามที่ต่างๆ และแล้วความพากเพียร อดทน รู้จักไขว่คว้าโอกาสที่ผ่านเข้ามาอย่างชาญฉลาด รวมไปถึงความสามารถอันหลากหลายทั้งด้านการร้องเพลง การแสดง รวมไปถึงความสามารถที่โดดเด่นทางด้านการแต่งเพลง ส่งผลให้ชื่อของ เพกกี ลี (Peggy Lee) ยืนหยัดส่องประกายเจิดจ้าอยู่ในวงการบันเทิงมานานกว่า 30 ปี (more…)

ธีโลเนียส มังค์ (Thelonious Monk) เป็นนักดนตรีแจ๊สที่เรื่องราวของเขามีสีสันมากที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์ของดนตรีแขนงนี้

            ภาพยนตร์สารคดี Thelonious Monk Straight, No Chaser กำกับโดย ชาร์ล็อตต์ เซริน (Charlotte Zwerin) ที่นำเสนอชีวิตของเขาย่อมยืนยันข้อเท็จจริงในเรื่องนี้ได้ดี

            ด้วยนิสัยส่วนตัวแปลกๆ วิธีการเล่นเปียโนที่มีการเกร็งนิ้วเหมือนคนเล่นไม่เป็น บทเพลงที่ประกอบขึ้นจากโมทิฟ แพทเทิร์นของจังหวะ และทำนองขรุขระอันน่าประหลาด  ตลอดจนการสวมหมวกทรงแปลกตา บ้างลุกขึ้นมาเต้นรำคั่นการแสดงของตนเอง เหล่านี้ล้วนเป็นปัจจัยที่ทำให้ผู้คนเข้าใจผิด บ้างคิดว่าเขาบ้า เขาเพี้ยน เขาดูชอบกล  และ ฯลฯ

            ครั้งหนึ่ง มังค์ เคยกล่าวว่า

            “ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมเล่นล้วนแตกต่าง … ทำนองต่าง, ฮาร์มอนีต่าง, โครงสร้างต่าง แต่ละชิ้นงานแตกต่างจากชิ้นอื่นๆ … เมื่อเพลงบอกเล่าเรื่องราว เมื่อมันมีซาวด์ที่แน่นอน  จากนั้นมันจะเปลี่ยนผ่านไปอย่างสมบูรณ์”

            มังค์ เปรียบเสมือน “อัจฉริยะที่โลกลืม” อย่างน้อยก็ชั่วระยะเวลาหนึ่งที่หลุดหายไปจากความสนใจของสาธารณะ ทั้งที่เขามีส่วนร่วมในความเคลื่อนไหวของบีบ็อพมาตั้งแต่ช่วงต้นทศวรรษ 1940 ในฐานะมือเปียโนประจำของ “มินตัน’ส เพลย์ เฮาส์” แหล่งแจมเซสชั่นของนักดนตรีหัวก้าวหน้าหลังเลิกงาน จนได้รับฉายานามว่า “เจ้าคณะแห่งบีบ็อพ” (High Priest of Bebop) แต่ผู้คนวงกว้างกลับไม่ใคร่สนใจใยดีต่อผลงานของเขาเท่าใดนัก (more…)

         หนึ่งในบรรดานักทรัมเป็ตแถวหน้าของยุคฮาร์ดบ็อพ ซึ่งเริ่มตั้งแต่ช่วงปลายทศวรรษ 50 – ต้นทศวรรษ 60 หนีไม่พ้น ลี มอร์แกน (Lee Morgan) เจ้าของสุ้มเสียงจัดจ้านร้อนแรง และมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว
         ลี เกิดที่ฟิลาเดลเฟีย เมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ.1938 เริ่มหัดทรัมเป็ตเมื่ออายุ 14 ปี  โดยเรียนส่วนตัวกับครูคนหนึ่ง แต่ระหว่างเข้าเรียนที่ มาสท์บอม ไฮ สกูล ฟอร์ ดิ อาร์ตส์ เขารับหน้าที่เล่น อัลโต ฮอร์น ในวงของโรงเรียน
         ด้วยความสนใจในดนตรีแจ๊สตั้งแต่อายุไม่มากนัก สืบเนื่องจากประสบการณ์ที่ได้สัมผัสดนตรีโดยตรงในละแวกบ้านเกิด โดยเฉพาะผลงานของ จอห์น โคลเทรน, เบนนี โกลสัน และพี่น้องตระกูล ฮีธ นอกจากนี้ ลี มีนักทรัมเป็ตที่ส่งอิทธิพลให้แก่การเล่นของเขามากที่สุด คือ คลิฟฟอร์ด บราวน์ (more…)