เสียงเปียโนของ มิเช กามิโล เหมาะสำหรับคนชื่นชอบลีลาการบรรเลงแบบ “มากพลัง” เพราะในเพลงที่มีจังหวะเร็วหรืออัพเทมโปนั้น มิเชล พรมพรายนิ้วลงบนคีย์บอร์ดออกมาเป็นตัวโน้ตที่พรางพรู ราวกับ ออสการ์ ปีเตอร์สัน ในภาคลาตินแจ๊ส ขณะที่ในเพลงเนิบช้า แนวการวอยซิ่งเปียโนของเขาก็เผยให้เห็นอิทธิพลของนักเปียโนคนอื่นๆ เช่นกัน

            เขาได้รับอิทธิพลจากผลงานของนักเปียโนชั้นครู อย่าง ออสการ์ ปีเตอร์สัน, แมคคอย ไทเนอร์, ชิค คอเรีย, คีธ จาร์เรทท์ และ เออร์รอล การ์เนอร์ นักวิจารณ์ต่างยกย่องว่า มิเชล กามิโล มีทักษะการเล่นดนตรีในระดับดีเยี่ยม สามารถเล่นได้หลากหลายสไตล์ และเข้าถึงรูปแบบดนตรีชนิดต่างๆ ได้อย่างลึกซึ้ง

            มิเชล กามิโล เกิดที่ ซานโต โดมิงโก ในประเทศสาธารณรัฐ โดมินิกัน เขาเริ่มแต่งเพลงเมื่ออายุ 5 ขวบ เริ่มต้นจากการเล่นแอคคอร์เดียน ก่อนหันไปฝึกเปียโนเมื่ออายุ 9 ขวบ มิเชล ใช้เวลาเรียนดนตรีอยู่ในสถาบันดนตรีแห่งชาติเป็นเวลา 13 ปี ก่อนจะได้รับการบรรจุเป็นสมาชิกวงออร์เคสตราแห่งชาติ

            ด้วยความรักในเสียงดนตรีแจ๊สนั่นเอง เป็นสาเหตุให้เขาตัดสินใจออกจากบ้านเกิดเพื่อค้นหาประสบการณ์ในโลกดนตรีที่สหรัฐอเมริกา โดยในปี ค.ศ.1979 มิเชล และภรรยาย้ายมาพำนักในนิวยอร์ก เพื่อเรียนต่อที่ แมนส์ คอลเลจ และ จูลลิอาร์ด สกูล

            มิเชล มีโอกาสเล่นกับ  ติโต ปูเอนเต ราชาเพลงซัลซา ตามด้วยนักแซ็กโซโฟน ปากวิโต ดี’ริเวอรา ก่อนจะก้าวมาทำงานเดี่ยวของตัวเอง ซึ่งมีแนวทางหลากหลาย ตั้งแต่แจ๊สไปจนถึงคลาสสิก

            สำหรับ Spirit of the Moment เป็นผลงานที่ มิเชล หวนคืนสู่ลักษณะการประสมวงแบบ ทริโอ ที่เขาถนัด โดยนอกจาก Live at the Blue Note แล้ว ก่อนหน้านั้น มิเชล เคยมีอัลบั้มทริโอออกมา อย่างอัลบั้ม Triangulo ในแบบ “เปียโน-เบส-กลอง” เล่นกับ แอนโธนี แจ็กสัน (Anthony Jackson) และ ฮอราซิโอ “เอล เนโกร” เฮอร์นานเดซ (Horacio el Negro Hernandez ) มือกลองชาวคิวบา ที่เคยร่วมงานกับ สตีฟ ทอร์เร

            ในอัลบั้มนี้ มิเชล ได้ ชาร์ลส์ ฟลอเรส (Charles Flores) ทำหน้าที่มือเบส โดย ชาร์ลส์ ร่วมงานกับ มิเชล อย่างแข็งขันมานานหลายปี ส่วน แดฟนิส พรีโต (Dafnis Prieto) เป็นมือกลองคนใหม่

            ดังที่ มิเชล ตั้งข้อสังเกตไว้ ทั้ง ชาร์ลส์ และ แดฟนิส ล้วนเป็นชาวคิวบันด้วยกันทั้งคู่ ขณะที่ตัวเขาเองมาจากสาธารณรัฐ โดมินิกัน (Dominican Republic) ดังนั้น ทั้งสามจึงสนทนากันด้วยภาษาแห่งคาบสมุทรแคริบเบียน ช่วยกันแต่งเติมแง่มุมทางดนตรีจากชีวิตและประสบการณ์ที่แตกต่างกันไป

            “ชาร์ลส์ เปิดทางให้ผมกลับมาทำงานกับอะคูสติคเบส และใช้ (เทคนิคการบรรเลงด้วยคันชัก) อาร์โกเบสเป็นครั้งแรกในดนตรีของผม (ลองฟังในเพลง Me Secret Place) เขายกสะพานพาดสาย เพื่อเพิ่มแรงกระทบของสาย เขาสวิงอย่างหนัก และการสีของเขาไร้ที่ติจริง” มิเชล กล่าวพร้อมเสริมต่อว่า

            “แดฟนิส ซึ่งมาจากคิวบาเหมือนกัน มีประสบการณ์การเล่นอย่างโชกโชน รวมถึงความรู้ในเรื่องของจังหวะที่เขาได้รับสมัยเล่นกับ สตีฟ โคลแมน เขานำฉาบและไม้ตีชนิดต่างๆ มาใช้ในเซสชั่นนี้ เขาฟังในสิ่งที่เรากำลังมุ่งหน้าไปและช่วยทำให้มันผลิบานยิ่งขึ้นจากจินตนาการของเขา ทั้งเขาและชาร์ลส์ ต่างเป็นนักประพันธ์ดนตรี ซึ่ง(คุณสมบัตินี้)มีส่วนช่วยให้พวกเขาเข้าใจสถาปัตยกรรมของดนตรีดียิ่งขึ้น”

            ในมุมมองของ มิเชล กามิโล ผลลัพธ์ที่คลี่คลายออกมาเป็นอัลบั้ม Spirit of the Moment ถือเป็นแลนมาร์คทางดนตรีของเขาเลยทีเดียว เพราะมันเกี่ยวข้องกับรากเหง้าของเขา, อิทธิพลทางดนตรีที่เขาได้รับ และการก้าวไปเบื้องหน้าของวงทริโอ ดังที่เขาบอกกล่าวแก่ บ๊อบ บลูเมนธัล เอาไว้ในไลเนอร์โน้ตของอัลบั้มนี้

            ก่อนบันทึกเสียงที่ อวาตาร์ สตูดิโอ ในมหานครนิวยอร์ก สมาชิกทั้ง 3 ของวงทริโอ ผ่านประสบการณ์เล่นดนตรีสดด้วยกันมาเกือบตลอดการทัวร์ปี ค.ศ.2006 พวกเขามีการแสดง 42 ครั้ง ในจำนวนนี้เป็นคอนเสิร์ตเต็มรูปแบบ 4 หน แต่ส่วนมากเป็นงานตามคลับแจ๊สต่างๆ ที่เปิดทางให้เห็นปฏิกิริยาของคนฟังอย่างใกล้ชิด

            และนั่นเป็นจุดเริ่มต้นของการวางองค์ประกอบของเพลงขึ้นเป็นอัลบั้ม โดย มิเชล แต่งเพลงใหม่ 8 เพลง และอะเรนจ์เพลงเก่า 4 เพลง จากนั้นฝากให้เพื่อนในวงด้วยระยะเวลาเพียง 1 สัปดาห์ก่อนเดินเข้าสตูดิโอ ด้วยแนวคิดที่ต้องการให้ผลลัพธ์คลี่คลายออกมาสมดังชื่ออัลบั้มนั่นเอง

            มิเชล มอง Spirit of the Moment เหมือนหนังสือ แบ่งออกเป็นบท (Chapter) ต่างๆ โดยมีโครงสร้างเป็น 3 ส่วน (Part) แต่ละส่วนประกอบด้วน 4 บทย่อย รวมเป็น 12 แทร็คพอดี

            ส่วนแรกเป็นบทเพลงที่สะท้อนถึงรากเหง้าของความเป็น แอโฟร-แคริบเบียน ประกอบด้วยเพลง Just Now, My Secret Place, Spirit of the Moment และ Repercussions ทั้งหมดนี้เป็นงานประพันธ์ขึ้นใหม่ของ มิเชล

            Just Now เป็นบลูส์ในบริบทของลาติน ดังที่มีการเปรียบเปรยว่าคล้ายๆ นิวออร์ลีนส์ ปะทะกับแคริบเบียน ส่วน My Secret Place เป็นเพลงบัลลาดที่มีทำนองท้องถิ่นอันงดงาม เสียงดับเบิลเบสของ ชาร์ลส์ ฟลอเรส ลากคันชักอย่างเรียบเนียนให้ความต่อเนื่องของเสียงอย่างน่าทึ่ง ช่วงกลางของเพลงมีไดนามิคเพิ่มขึ้น เพื่อให้ มิเชล โซโลเปียโนอย่างเต็มที่

            Spirit of the Moment ดูเหมือนจะวางโครงสร้างง่ายๆ ด้วยแพทเทิร์นของกลอง เปิดโอกาสให้นักดนตรีทั้งสามตอบสนองกันอย่างเป็นธรรมชาติ แต่ทางฮาร์มอนีที่พัฒนาขึ้น ให้ซาวด์ที่ถือว่าไม่ธรรมดาเลย ส่วน Repercussions เป็นสัดส่วนจังหวะของลาตินที่เข้มข้นและซับซ้อนขึ้น

            ตามด้วยส่วนที่ 2 เผยให้เห็นรากฐานของดนตรีแจ๊สที่ได้รับมา คือเพลงอย่าง Nefertiti เพลงของ เวย์น ชอร์เตอร์, Nardis เพลงของ ไมล์ส เดวิส , Trilogy และ Giant Steps เพลงของ จอห์น โคลเทรน

            Nefertiti และ Nardis เป็นแจ๊สที่มีการจัดวรรคตอนและสัดส่วนจังหวะใหม่ พร้อมกลิ่นอายสแปนิช ขณะที่ Giant Steps ไปไกลกว่าเวอร์ชั่นดั้งเดิมของ โครเทรน ตั้งแต่การดีไซน์บีทแบบฟังกี และไลน์เปียโนที่หมุนวน ด้วยแนวทางเดินคอร์ดที่ซับซ้อนหากท้าทายการฟังเป็นอย่างยิ่ง

            ส่วนสุดท้าย เป็นตัวแทนของการสังเคราะห์วัตถุดิบต่างๆ ขึ้นใหม่ หรือการมองไปเบื้องหน้านั่นเอง โดยเลี่ยงลักษณะการทำงานอย่างมีแบบแผน แต่เน้นน้ำหนักไปยังปฏิสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นอย่างทันทีทันใดมากกว่า ทั้งในเพลง A Place in Time, Hurry Up and Wait , Liquid Crystal และ Solar (Explorations) ซึ่งเพลงหลังเป็นบทประพันธ์ของ ไมล์ส เดวิส

            ใน A Place in Time มิเชล เปลี่ยนบทบาทจากมือเปียโน “มากพลัง” มาสู่การ “พูดน้อยต่อยหนัก” ถือเป็นงานเพลงที่ “ความเงียบ” กลายเป็นส่วนหนึ่งของดนตรีอย่างไม่ต้องสงสัย ตรงข้ามกับบีทลาตินผสมแจ๊สใน Hurry Up and Wait ที่มีชีวิตชีวา ส่วน Liquid Crystal เคลื่อนไหวน้อยลง ด้วยคอร์ดน้อยๆ ปล่อยให้ทำนองเลื่อนไหลไปตามแบบฉบับของ โมดัล แจ๊ส ซึ่งให้ความรู้สึกขรึมขลังดี

            พวกเขาจบการสนทนาลงในเพลง Solar (Explorations) ที่นำมาตีความอย่างใหม่สด ด้วยบริบทของแจ๊สสมัยใหม่และชีพจรลาติน

            “ผมยังคงเพลิดเพลินกับกระบวนการค้นหาตัวเอง”มิเชล กามิโล ยืนยันไว้เช่นนั้นในตอนท้ายของ ไลเนอร์ โน้ต บนปกซีดี และผมเชื่อว่าในฟากฝั่งของนักฟัง ผลงานชุดนี้ของนักเปียโนโดมินิกันคนนี้ก็ยังมีแง่มุมให้ค้นหาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน……เรื่องโดย อนันต์ ลืกประดิษฐ์

Just Between Friends : How Deep Is The Ocean ; You’ve Changed ; Blueberry Hill ; Darn That Dream ; Meditation ; Lover Man ; Lover Come Back To Me ; Polka Dots And Moonbeams ; Always ; Alone Together
Personnel : Houston Person , tenor saxophone ; Ron Carter , bass

ฟังตัวอย่างเพลง Joy Spring จากอัลบั้มเก่า Something in Common

เป็นที่สังเกตว่าแนวโน้มผลงานเพลงในระยะหลังของศิลปินรุ่นใหญ่มักมีแขกรับเชิญมาร่วมงานในอัลบั้มกันมากเป็นพิเศษ แรกๆ ก็ชวนให้แฟนเพลงอดรู้สึกตื่นเต้นตามไปด้วยไม่ได้ ดูจากรายชื่อโน่นก็คนดัง-นี่ก็คนเด่น แต่มาพักหลัง อัลบั้มลักษณะที่ว่านี้ยิ่งมีให้เห็นบ่อย และถี่ขึ้นเรื่อยๆ จนอดสงสัยไม่ได้ว่า นี่มันกำลังจะกลายเป็นสูตรสำเร็จของการทำอัลบั้มไปแล้วหรือ  ?
         ล่าสุด นักวิจารณ์เพลงในเมืองนอกบางรายถึงขนาดลงความเห็นให้อัลบั้มบางชุดที่เป็นการเล่นดนตรีของวงตัวเองล้วนๆ ว่า ดูมีความจริงใจกว่าอัลบั้มที่มีแขกรับเชิญมาร่วมงานมากนัก เพราะบ่อยครั้งที่เราพบว่าการมีแขกรับเชิญไม่ได้เป็นไปอย่างจริงใจ หรือชวนให้ซาบซึ้งตื้นตันใจ อันเนื่องมาจากความสัมพันธ์ ความผูกพัน หรือการเคารพนับถือกันของศิลปินแต่อย่างใด แต่จุดประสงค์โดยแท้จริงมาจากปรัชญาการตลาด ซึ่งนั่นก็คือ การสร้าง “จุดขาย” ให้แก่อัลบั้มนั่นเอง
         อย่างไรก็ตาม กว่าจะทำอัลบั้มสักชุดให้มีแขกรับเชิญมาร่วมงานมากมายชนิดเรียงกันเป็นตับได้ ศิลปินรายนั้นย่อมต้องมีบารมีไม่ธรรมดา เท่าที่เห็นก็เช่นอัลบั้ม Duets ของ เอลตัน จอห์น, อัลบั้ม Duets ที่ออกมาหลายชุดของ แฟรงค์ สินาตรา หรือจะเป็น Deuces Wild ของ บี.บี.คิง เป็นต้น

         ดังนั้น จึงไม่น่าแปลกใจที่จู่ๆ โทนี เบ็นเน็ตต์ นักร้องอาวุโสเสียงบาริโทน จะปรากฏออกมาพร้อมด้วยอัลบั้ม Playin’ With My Friends: Bennett Sings The Blues โดยมีเพื่อนหลากวัยในวงการเพลงมาร่วมร้องร่วมบรรเลงกันอย่างคับคั่ง ไม่ว่าจะเป็นนักร้องแจ๊สดาวรุ่งสายเลือดแคนาเดียนอย่าง ไดอานา ครอลล์, ศิลปินนัยน์ตาพิการอย่าง สตีวี วันเดอร์, เรย์ ชาร์ลส์, นักร้องสาวในแวดวงร็อคอย่าง เชอรีล โครว, บอนนี เรทท์, เค.ดี.แลงจ์ (ซึ่งคนหลังเคยร้องเพลงร่วมกับเขามาแล้วในเพลง Moonglow) เรื่อยไปถึง บี.บี. คิง, เคย์ สตาร์, บิลลี โจเอล และ นาตาลี โคล
        พวกเขามาพร้อมกับเพลงบลูส์มาตรฐานที่รู้จักคุ้นเคยกันดี ไม่ว่าจะเป็น  Alright Okay You Win,  Everyday (I Have The Blues), Let The Good Times Roll, I Gotta Right To Sing The Blues เพลงบลูส์ในกลิ่นอายแจ๊สอย่าง Good Morning Heartache, Stormy Weather หรือบลูส์ในบทเพลงป๊อปร่วมสมัย New York State Of Mind  โดยมี ราล์ฟ แชรอน ควอร์เทท วงดนตรีของเพื่อนเก่าทำหน้าที่แบ็คอัพ โทนี เบ็นเน็ตต์ เช่นเคย ภายใต้การดูแลของ ฟิล ราโมน โพรดิวเซอร์ฉมังเวทย์คนหนึ่งของวงการ
        เห็นรายละเอียดเช่นนี้ เชื่อว่า แฟนเพลงเก่าที่คุ้นเคยกับผลงานของเบ็นเน็ตต์, เคยผ่านสุ้มเสียงการร้องของศิลปินที่เป็นแขกรับเชิญ และลีลาการเล่นแบบออมฝีมือเพื่อทำหน้าที่แอคคอมพานีให้ดีที่สุดของ ราล์ฟ แชรอน และวงดนตรีของเขา คงพอจะนึกภาพออกว่าดนตรีทั้งหมดจะคลี่คลายออกมาเช่นใด

         ช่วงทศวรรษ 1990s นับเป็นปีทองที่ โทนี เบ็นเน็ตต์ กลับมาสร้างความโดดเด่นในวงการเพลงอีกครั้ง โดยเฉพาะในสาย เทรดิชั่นนอล ป๊อป (traditional pop) ซึ่งคนส่วนใหญ่มักหลงเรียกกันว่าเป็นเพลงแจ๊ส (แน่นอนว่ามีหลายเพลงอยู่ในโครงสร้างแบบแจ๊ส) โดย เบ็นเน็ตต์ สร้างแบบฉบับของการร้องเพลงแบบดั้งเดิมให้วัยรุ่นได้รับรู้ผ่านจากอัลบั้ม MTV Unplugged ของเขาที่ได้รับรางวัลแกรมมี่ในปี ค.ศ.1995
         ในยุคเดียวกันนี้ เบ็นเน็ตต์ มีอัลบั้มหลายชุดที่เข้าขั้นคลาสสิกทีเดียว อาทิ Perfectly Frank ที่ร้องให้แก่ แฟรงค์ สินาตรา เพื่อนนักร้องรุ่นพี่ เมื่อปี ค.ศ.1992, Steppin’ Out ที่นำงานอมตะของ เฟร็ด แอสแตร์ มาตีความและถ่ายทอดใหม่ในปี ค.ศ.1993, Tony Bennett on Holiday ร้องบทเพลงของ บิลลี ฮอลิเดย์ เมื่อปี ค.ศ.1997 และ Bennett Sings Ellington: Hot & Cool เพื่อร่วมฉลองในวาระครบรอบ 100 ปีของ ดุ๊ก เอลลิงตัน ในปี ค.ศ.1999
          เบ็นเน็ตต์ ผ่านเวทีการร้องเพลงมาอย่างโชกโชน (เช่นเดียวกับความสามารถในการเขียนภาพวาด และความรู้เรื่องธุรกิจเสื้อผ้าของเขา) ไม่เพียงเพลงป๊อปยุคเก่าจากละครเพลงเท่านั้น หากเขายังเป็นอเมริกันเชื้อสายอิตาเลียนที่ร้องเพลงบลูส์ได้อย่างไม่ขัดเขิน ดังกรณีของเพลง Everybody Has the Blues ที่เขาเคยอัดกับ เรย์ ชาร์ลส์ ในอัลบั้ม The Art of Excellence มาแล้ว ก่อนที่จะมาอัดกับ สตีวี วันเดอร์ อีกครั้งในอัลบั้มล่าสุด
         ในมุมมองของนักร้องเสียงบาริโทนคนนี้ บลูส์เป็นพื้นฐานของแจ๊ส ดังนั้น เมื่อเขาซึมซับอิทธิพลดนตรีแจ๊สมาแต่อ้อนแต่ออก ย่อมเป็นไปได้ยากที่จะไม่มีบลูส์เป็นรากเหง้าสำคัญ เหตุนี้เอง สุ้มเสียงการร้องของ เบ็นเน็ตต์ ในอัลบั้มครวญเพลงบลูส์ชุดล่าสุดจึงเป็นไปอย่างสละสลวย กลมกลืน ฟังดูเป็นธรรมชาติยิ่งนัก
สิ่งที่ส่งเสริมให้อัลบั้มชุดนี้มีคุณค่ามากยิ่งขึ้น คือ ปรัชญาในการบันทึกเสียงสด โดยแทนที่จะปล่อยให้แขกรับเชิญแต่ละคนเดินเข้าห้องบันทึกเสียงเพื่ออัดเส้นร้องตามลำพังซึ่งถือเป็นวิธีการสะดวกสบายและนิยมกระทำกันในทุกวันนี้ เบ็นเน็ตต์ กลับปรารถนาจะได้ทำงานร่วมกันอย่างสดๆ มากกว่า 
          ”ด้วยเทคโนโลยีทั้งหมดที่มีอยู่ สิ่งเดียวที่ศิลปินสามารถทุ่มเทให้แก่การบันทึกเสียงได้ ก็คือ ความรู้สึก” เบ็นเน็ตต์ แสดงความเห็น “หนึ่งในเหตุผลทั้งหลายที่หลุยส์ อาร์มสตรอง คงความเป็นอัจฉริยะไว้ได้ ก็คือ การที่เขามีฟิลลิ่งอย่างเหลือเฟือ นับตั้งแต่โน้ตตัวแรกที่เขาบรรเลงไปจนถึงการร้องคำราม เมื่อคุณฟังอัลบั้มสักชุด ไม่ว่ามันจะเป็นเพลงคันทรี่ หรือแร็พ หรืออะไรก็ตาม คุณตั้งคำถามว่านี่คืออัลบั้มที่จริงใจหรือไม่ ? ซื่อตรงรึเปล่า  ? มีอารมณ์ความรู้สึกอยู่ในนั้นมั้ย ?” โดยทั่วไป คุณจะต้องรอสัก 16 ห้อง(ของเพลง) เพื่อฟังดูว่ามันเป็นเช่นนั้นไหม แต่สำหรับ บิลลี (ฮอลิเดย์) แฟรงค์ (สินาตรา) หรือ เอลลา (ฟิทซ์เจอรัลด์) หรือเพลงบลูส์ทั้งหมดแล้ว มันมีขึ้นตั้งแต่จังหวะแรกแล้ว นั่นคือ สิ่งที่บลูส์สร้างความประทับใจให้แก่ผม เหมือนกับแจ๊ส มันอิมโพรไวส์ได้และเป็นไปด้วยตัวของมันเอง”
           ดูเผินๆ อัลบั้ม  Playin’ With My Friends: Bennett Sings The Blues ค่อนข้างจะเป็นการทำงานแบบสูตรสำเร็จอยู่สักหน่อย แต่ถึงที่สุดแล้ว นี่คือ การทำงานเพื่อเฉลิมฉลองวาระครบรอบ 75 ปีของ โทนี เบ็นเน็ตต์ ที่เปี่ยมด้วยความอบอุ่นด้วยมิตรสหายที่มาช่วยกันอย่างพร้อมหน้า
 และผลลัพธ์ที่คลี่คลายออกมานั้น ก็เป็นสิ่งที่นักฟังรุ่นหลังต้องยกนิ้วให้ด้วยความชื่นชมมิใช่หรือ ?

นักร้องอย่าง โมนิกา แมนซินี เคยใช้ชีวิตในวัยเด็กที่เหมือนกับเด็กอเมริกันชนทั่วไป โดยเธอเติบโตขึ้นมากับเสียงดนตรีของ เดอะ บีเทิลส์ และ เดอะ โรลลิง สโตนส์ แต่รวมไปถึงดนตรีรุ่นเก่าของ แมทท์ มอนโร
โมนิกา แมนซินี เป็นลูกสาวของ เฮนรี แมนซินี นักประพันธ์ดนตรีที่เคยได้รับรางวัลออสการ์ ตั้งแต่วัยเยาว์ เธอจำได้ว่าที่บ้านของเธอเคยมีโอกาสต้อนรับศิลปินดังมาแล้วหลายคน ซึ่งรวมถึง เมล ทอร์เม, ควินซี โจนส์ และ จอห์นนี เมอร์เซอร์ ดังนั้นการที่โมนิกาเลือกทำงานด้านดนตรีจึงไม่ใช่สิ่งที่น่าประหลาดใจ
อย่างไรก็ดี ถึงแม้โมนิกา ระบุว่า จินนี ซึ่งเป็นคุณแม่ของเธอ และมีงานเป็นนักร้องตามสตูดิโอ จะเป็นผู้ช่วยเหลือเธอในการทำงานด้านดนตรี แต่บุคคลที่มีอิทธิพลต่อเธออย่างมากในช่วงเริ่มแรก คือ แมทท์ มอนโร
“ฉันฟังอัลบั้มของเขาชุด This is the Life จนแผ่นสึก” โมนิกา กล่าว
แมทท์ มอนโร เป็นนักร้องแนวป๊อปรุ่นเก่าชาวอังกฤษที่เสียชีวิตไปนานแล้ว บางคนอาจจดจำผลงานโด่งดังของเขาได้บ้าง จากเพลงธีมของหนังเจมส์ บอนด์ ตอนที่ 2 เรื่อง From Russia With Love และเพลงธีมของ Born Free ซึ่งเป็นหนังเกี่ยวกับสิงโตตัวเมียชื่อเอลซา
“แน่นอนว่าฉันฟังเพลงของโจนี มิทเชล กับลินดา รอนสตัดท์ด้วย แต่สำหรับ แมทท์ มอนโรนั้น ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย แต่มีบางอย่างที่พิเศษอยู่ในเสียงของเขา” โมนิกา กล่าว
เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่ โมนิกา จะบันทึกเสียงอัลบั้มรวมเพลงประกอบภาพยนตร์ เนื่องจากเธอหลงรักเสียงร้องของมอนโร และพ่อของเธอก็เคยทำดนตรีประกอบหนังระดับคลาสสิกมาแล้วหลายเรื่อง ซึ่งรวมถึง The Pink Panther และเพลง Moon River ที่ใช้ประกอบหนังเรื่อง Breakfast at Tiffany’s (1961)
“เมื่อฉันไปดูหนัง ฉันมักให้ความสนใจกับดนตรี”
โมนิกาได้รับแรงบันดาลใจให้ทำอัลบั้มชุดหนึ่งซึ่งมีชื่อว่า Cinema Paradiso (ในสังกัดคองคอร์ด เร็คคอร์ดส์) เมื่อมีคนขอให้เธอร้องเพลง Senza Fine ประกอบหนังเรื่อง Ghost Ship
“มันออกมาดีกว่าที่คาดไว้” โมนิกากล่าวถึงเพลงที่ให้อารมณ์หลอกหลอนเพลงนั้น

Cinema Paradiso เป็นอัลบั้มชุดที่ 3 ของโมนิกา หลังจากที่เธอเคยออกอัลบั้มชุดแรกเป็นเพลงแนวสแตนดาร์ด ส่วนชุดที่สองของเธอเป็นการรวบรวมบทเพลงที่ไม่ค่อยเป็นที่รู้จัก ซึ่งเกิดจากการร่วมงานกันระหว่าง เฮนรี แมนซินี กับ จอห์นนี เมอร์เซอร์ โดยทั้งสองเคยได้รับรางวัลออสการ์สาขาเพลงประกอบยอดเยี่ยมร่วมกัน 2 ครั้ง จากเพลง Moon River ใน Breakfast at Tiffany’s (1961) และจากเพลง Days of Wine and Roses ที่ใช้ประกอบหนังชื่อเดียวกันในปีถัดมา โดยเมอร์เซอร์ทำหน้าที่แต่งเนื้อร้องให้เพลงทั้งสอง
นอกจากนี้ เฮนรี แมนซินี ได้รับรางวัลออสการ์อีก 2 ครั้ง ในสาขาดนตรีประกอบยอดเยี่ยมจาก Breakfast at Tiffany’s และ Victor/Victoria (1982) นอกจากนี้ เขายังเคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ทั้งหมดถึง 18 ครั้ง
อัลบั้มชุด Cinema Paradiso ของโมนิกา แมนซินี ยังรวมเพลง A Love Before Time ที่ใช้ประกอบหนังเรื่อง Crouching Tiger, Hidden Dragon, เพลง The Summer Knows จากหนังเรื่อง Summer of ‘42 และเพลง Baby Mine จาก Dumbo ไว้ด้วย
“ฉันเป็นคนเลือกเพลงพวกนี้เองตั้งแต่แรก” โมนิกากล่าว และเสริมว่า “ฉันต้องการร้องเพลง Alfie อย่างมาก และฉันก็ชอบเพลง The Shadow of Your Smile (จาก The Sandpiper) มาโดยตลอด ส่วนเพลง Soldier in the Rain (ของเฮนรี แมนซินี) ก็เป็นเพลงที่ฝังใจฉันมานานหลายปี”
ชื่ออัลบั้มชุดนี้มาจากชื่อของหนังในปี ค.ศ.1989 ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับโรงภาพยนตร์ในอิตาลีในอดีต โดยหนังที่กำกับโดย จูเซปเป ตอร์นาตอเร เรื่องนี้เป็นหนึ่งในหนังที่คุณพ่อของโมนิกาชื่นชอบมาก และครอบครัวของ เฮนรี แมนซินีก็อพยพมาจากภูมิภาคอาบรัสซีในอิตาลี
“เราติดต่อเอ็นนิโอ มอร์ริโกเน (คอมโพสเซอร์) ให้ช่วยทำเนื้อร้องภาษาอังกฤษให้ Cinema Paradiso และเขาก็ตอบตกลง” เกร็กก์ ฟิลด์ กล่าว โดยฟิลด์เป็นสามีของโมนิกา และทำหน้าที่เป็นโปรดิวเซอร์ให้อัลบั้ม
“Over the Rainbow เป็นเพลงของจูดี การ์แลนด์ และไม่มีทางที่โมนิกาจะคิดนำเพลงนี้มาใส่ในอัลบั้ม แต่รองประธานคองคอร์ด เร็คคอร์ดส์ บอกโมนิกาว่า บริษัทฟูจิตสึ (ผู้ผลิตชิพคอมพิวเตอร์) ต้องการให้โมนิการ้องเพลงนี้ประกอบโฆษณา” ฟิลด์ กล่าว
“ปรากฏว่าโมนิการ้องเพลงนี้ได้อย่างไม่ซ้ำแบบใคร และทางต้นสังกัดก็เลยบอกว่า ‘คุณต้องนำเพลงนี้มาใส่ในอัลบั้ม’ ” ฟิลด์ เผยถึงเบื้องหลังที่ไม่น่าเปิดเผยให้ฟัง
ฟิลด์ เคยตีกลองให้แก่วงดนตรีของ แฟรงค์ สินาตรา เป็นเวลาราว 2-3 ปี และเขากล่าวว่าพวกเขามีเพลงให้เลือกไม่มากนักที่สามารถนำมาใส่ในอัลบั้มชุดนี้ “เราต้องการนำดนตรีที่ร่วมสมัยกว่านี้มาใส่ในอัลบั้ม แต่คุณภาพของดนตรีหลังปี 1980 เริ่มตกต่ำลง”
ดนตรีประกอบหนังในปัจจุบันเป็นผลงานของซูเปอร์ไวเซอร์ด้านดนตรี และคนกลุ่มนี้ตั้งเป้าที่จะออกอัลบั้มประกอบภาพยนตร์ที่เต็มไปด้วยเพลงป๊อปหรือเพลงฮิต ถึงแม้เพลงเหล่านี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับพล็อตหรือบรรยากาศของภาพยนตร์ก็ตาม
สิ่งนี้แตกต่างจากผลงานของเฮนรี แมนซินี เพราะเขามีความสามารถในการประพันธ์ดนตรีประกอบหนังที่เหมาะสมกับบรรยากาศของเรื่อง และเพลงของเขายังกลายเป็นเพลงป๊อปที่ได้รับความนิยมอีกด้วย
ในตอนแรก โมนิกา แมนซินี ไม่ได้ต้องการจะเป็นนักร้องเดี่ยว ถึงแม้เธอเติบโตขึ้นมาในลอสแองเจลิสในวงการหนังและดนตรีประกอบหนังก็ตาม
“เฮนรี แมนซินีมักทำงานอยู่หลังฉาก และฉันไม่เคยรู้มาก่อนว่าพ่อมีความสำคัญ ฉันมาตระหนักถึงเรื่องนี้ในภายหลัง ฉันเพิ่งรู้ว่างานของพ่อมีความสำคัญก็ต่อเมื่อเขากลับบ้านมาในวันหนึ่งพร้อมกับรางวัลออสการ์ 2 ตัว” โมนิกากล่าว
ลูกๆ ทั้ง 3 คนของเฮนรีต่างเคยร่วมร้องเพลงในผลงานของพ่อ โดยโมนิกาเล่าว่า “พ่อมักให้การสนับสนุนพวกเรา และเราทุกคนเคยเรียนเปียโนเพลงของชูมานน์”
“ฉันจำได้ว่าควินซี โจนส์ หรือเมล ทอร์เม เคยมาที่บ้าน รวมทั้งจอห์นนี เมอร์เซอร์ด้วย แต่สินาตรา คบกับคนกลุ่มอื่น” โมนิกากล่าว และเสริมว่า “มีการจัดงานปาร์ตี้หลายครั้ง และจะมีคนมาร้องเพลงในงาน แต่พ่อจะไม่นั่งที่เปียโน ในขณะที่เมลจะร้องเพลง เพราะเขาชอบร้องเพลง”
แม่ของโมนิกาเคยเป็นนักร้องแบ็คอัพให้กับแผ่นเสียงหลายแผ่น และร้องเพลงในรายการโทรทัศน์ที่ออกอากาศสดในช่วงทศวรรษ 1950-60s
“แม่เคยพาฉันกับน้องสาวไปดูการถ่ายทอดรายการโทรทัศน์หลังโรงเรียนเลิก และหนึ่งในรายการที่ฉันจำได้ก็คือรายการ Red Skelton ทางสถานี CBS”
“เราจะได้ดูกระบวนการทำรายการทั้งหมด และนั่นดูเหมือนเป็นสิ่งที่ฉันอยากจะทำ ฉันไม่ได้รับแรงบันดาลใจให้แต่งเพลง ฉันทำงานเป็นนักร้องตามสตูดิโอบันทึกเสียงจนกระทั่งพ่อเสียชีวิต”
“ฉันรู้จักงานทุกชิ้นที่พ่อเคยทำร่วมกับเบลค เอ็ดเวิร์ดส์ และเมื่อพ่อล้มป่วย พวกเขาก็ขอให้ฉันออกทัวร์”
“เมื่อคุณเป็นนักร้องตามสตูดิโอ คุณจะร้องในแบบที่พวกเขาสั่งให้คุณร้อง ไม่ว่าจะเป็น ร็อคแอนด์โรล หรือโอเปรา ดังนั้น คุณจึงไม่รู้จักเสียงของคุณเองอย่างแท้จริง ฉันต้องใช้เวลานานมากกว่าจะค้นพบเสียงของตัวเอง”
ถึงแม้โมนิกาเคยร้องแบ็คอัพมาแล้วหลายร้อยเพลง รวมทั้งเพลงประกอบโฆษณา โมนิกาก็รู้สึกตื่นกลัวเมื่อเธอต้องเปิดการแสดงบนเวทีเป็นครั้งแรก โดยกล่าวว่า “ฉันเปิดการแสดงเป็นเวลา 2-3 สัปดาห์ที่คลับของไฟน์สไตน์ในนิวยอร์ก และมันเป็นงานที่ยากกว่า เป็นเรื่องยากที่จะปรับตัวยอมรับสายตาทุกคู่ที่จ้องมาที่คุณ”
“ฉันเคยร้องเพลงป๊อปมาแล้วเป็นพันครั้ง แต่ก็ยังรู้สึกตื่นกลัวเมื่อต้องแสดงเดี่ยวเป็นครั้งแรก โดยเฉพาะหลังจากที่พ่อตายไปแล้ว และฉันนำเพลงของท่านมาร้อง มันมีผลทางอารมณ์อย่างมาก และเป็นเรื่องที่สร้างความลำบากให้กับฉันเป็นเวลา 2-3 ปี”
“Moon River คือสิ่งที่ท้าทายฉันมากที่สุด เพราะฉันเคยฟังเพลงนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน” โมนิกา กล่าวทิ้งท้าย
Monica Mancini / Cinema Paradiso
Tracks : 1. Cinema Paradiso, 2. Black Orpheus, 3.The Summer of ‘42, 4. A Love Before Time 5. Soldier in the Rain 6. Alfie 7. Royal Wedding, 8. The Sandpiper, 9. Baby Mine, 10. Ghost Ship, 11. The Promise
Personnel : Monica Mancini , Vocal
Record Date : November 5, 2002

John McLaughlin
Floating Point
Abstract Logix Records
* *
          จอห์น แมคลาฟลิน อดีตมือกีตาร์ชาวอังกฤษในวงของ ไมล์ส เดวิส ยุคเซเวนตีส์ หนึ่งในผู้สร้างตำนานฟิวชั่น ด้วยวง “มหาวิษณุ ออร์เคสตรา” อันลือลั่น สร้างความเกรียวกราวในโลกดนตรีอีกครั้ง กับอัลบั้มชุดนี้ที่ก่อให้เกิดปฏิกิริยาต่อนักวิจารณ์และแฟนเพลงแตกต่างกันอย่างลิบลับ ตั้งแต่การชูนิ้วโป้งทั้งซ้ายขวาขึ้นด้วยความชื่นชม ไปจนถึงการชูนิ้วโป้งสองข้างลงด้วยความผิดหวัง
          สำหรับคนฟังดนตรีอาชีพอย่างผม ปรากฏการณ์แบบนี้น่าติดตามเป็นพิเศษ เพราะบ่งบอกว่าผลงานในลักษณะนี้ให้แง่มุมที่แตกต่างในการพิจารณาและประเมินคุณค่า เหตุผลใดเล่าบางคนพอใจมาก ถึงขั้นในเรตติ้ง 5 ดาว (ดังกรณีนักวิจารณ์ในนิตยสารดาวน์บีทให้คะแนนระดับสูงสุดไว้) แต่มีไม่น้อยที่แทบจะขว้างแผ่นนี้ทิ้ง (ฮา)
โดยภาพรวม ทิศทางของอัลบั้มนี้เป็นการย้อนคืนบรรยากาศเก่าๆ ที่ จอห์น แมคลาฟลิน เคยสร้างสรรค์ไว้ในยุครุ่งเรืองของเขา นั่นคือการเป็นมือกีตาร์ฟิวชั่นที่แพรวพราวในการปรุงแต่งเสียงสังเคราะห์ไปพร้อมๆ กับความจัดเจนในการบรรเลงกีตาร์ชนิดหาตัวจับยาก
ส่วนของการปรุงแต่งเสียงนั้น มีการนำอิทธิพลของดนตรีตะวันออกในยุคแสวงหามาใช้เป็นสัดส่วนหลัก ทั้งทีมนักดนตรีส่วนมากที่เป็นชาวภารตะ รวมถึงเครื่องดนตรีอินเดียอย่าง ซิตาร์, กีตาร์ฮินดู, ขลุ่ยไม้ไผ่ ขณะที่ จอห์น ซึ่งระยะหลังหันมาหยิบจับเครื่องอะคูสติค คราวนี้เขาย้อนรอยกลับไปหากีตาร์ไฟฟ้า รวมถึงกีตาร์ซินธิไซเซอร์ที่สามารถสังเคราะห์เสียงได้ตามใจปรารถนา
          ทว่า ด้วยความเปลี่ยนแปลงของเทคโนโลยีและเครื่องไม้เครื่องมือในการทำงาน รวมถึงสภาพแวดล้อมของสตูดิโอ ซาวด์จากอัลบั้ม Floating Point จึงไม่สามารถย้อนกลับไปหายุคเซเวนตีส์-เอชตีส์ ได้อีกแล้ว สิ่งที่เราได้ฟังคือซาวด์ดนตรีแจ๊สแบบฟิวชั่นในยุคสหัสวรรษใหม่ ที่อิงไอเดียการทำงานแบบเดิม เช่นเดียวกันกับการแสดงออกด้านทักษะทางดนตรีที่อยู่ในระดับกลางๆ มิได้ให้ความสำคัญอย่างโดดเด่น ซึ่งทั้งหมดนี้ได้กลายมาเป็นข้อถกเถียงเรื่องความงามและคุณค่าทางสุนทรียภาพในที่สุด
          จอห์น คงเห็นว่าแนวทางฟิวชั่นน่าจะใช้ได้ดีสำหรับกรณีนี้ แต่แทนที่จะมุ่งการแสดงออกด้านทักษะอย่างเต็มที่ เขาพึงใจจะเปิดที่กว้างๆ ให้แก่ซาวด์และไอเดียที่ผุดพรายออกมาผ่านตัวตนของเพื่อนนักดนตรีแต่ละคนในวง ไม่ว่าจะเป็นซิตาร์ หรือการด้นสดของเสียงร้องดังตัวอย่างในเพลง The Voice ซึ่งหากมองในอีกด้านหนึ่ง ก็น่าจะจัดเป็น “มาสเตอร์พีซ” ของอัลบั้มนี้ได้เช่นกัน
          อัลบั้มเปิดตัวด้วยเพลงใสๆ สบายๆ อย่าง Abbaji ที่แม้จะมีทำนองอิงสเกลอินเดีย แต่กลับลดทอนความเข้มข้นลงอย่างน่าเสียดาย เพลงนี้ จอห์น แต่งให้แก่ อัลลา รัคกะ พ่อของ ซาเกอร์ ฮัสเสน ที่เสียชีวิตไปแล้ว ตามด้วยแทร็ค Raju มีบีทร็อคผสมตั้งแต่เริ่มต้น ด้วยซาวด์ที่เรียกความสนใจ ได้ดี จัดเป็นเพลงเด่นเพลงหนึ่งที่แสดงให้เห็นถึงชั้นเชิงของการอิมโพรไวเซชั่น
          Maharina ไม่ต่างจากสมู้ธแจ๊ส ด้วยซาวด์พื้นๆ มีสิทธิทำให้แฟนเพลงเก่าของจอห์นหน้าแตกได้ง่ายๆ หากไม่ระบุว่านี่คืองานของ จอห์น ตั้งแต่แรก ส่วน Off The One เป็นการบรรเลงแบบฟรีฟอร์มที่น่าตื่นตาพอสมควร แน่นอนทีเดียวว่า เพลงนี้ยังปรากฏลายเซ็นของจอห์นชัดเจนขึ้นมากขึ้นกว่าแทร็คก่อนหน้านั้น
แทร็คที่น่าสนใจในอัลบั้มยังประกอบด้วย Inside Out ที่เริ่มต้นจากการด้นสดเสียงร้องเป็นจังหวะ ก่อนภาคดนตรีจะติดตามมา ขณะที่ 14 U เกือบจะกลายเป็น “ไลท์ มิวสิค” ไปแล้ว (คอแจ๊สคงมึนงงไม่น้อย) ปิดท้ายด้วย Five Peace Band ที่ผสมซาวด์แบบบลูส์เข้าไว้อย่างพอเหมาะ
          ในความเห็นของผม Floating Point เป็นแจ๊สที่กระเดียดไปทางเวิลด์มิวสิค ตามความสนใจ ณ วัย 66 ปีของ จอห์น แมคลาฟลิน ในวันนี้ เขาอาจจะมิได้มุ่งหวังสถานะการเป็นสุดยอดของมือกีตาร์อย่างที่เคยได้รับเมื่อครั้งอดีต ดังนั้น ทิศทางในการสร้างสรรค์จึงให้ความสำคัญแก่เรื่องของการประพันธ์ดนตรี การจัดวางแนวเรียบเรียงเสียงประสาน การเลือกใช้เครื่องดนตรีหลากแนวเพื่อก่อให้เกิด “สีสัน” ที่แตกต่างออกไป

Floating Point : AbbaJi (For Alla Rakha) ; Raju ; Maharina ; Off The One ; . The Voice ; Inside Out ; 14U ; Five Peace Band
Personnel : John McLaughlin , guitar , guitar synthesizer ; Ranjit Barot , drums ; Anant Sivamani , percussion ; Shashank and Naveen Kumar , bamboo flute ; Louiz Banks , keyboard ; Niladri Kumar , electric sitar ; U Rajesh , electric mandolin ; Debashish Bhattacharya , Hindustani slide guitar ; Shankar Mahadevan , vocals ; Hadrien Feraud , bass ; George Brooks , saxophone