ชอบ Blog นี้จัง  เลยเอามาลงให้อ่านกันหนุกๆ ข้อมูลจาก http://www.oknation.net/blog/r…..01/entry-2

วันก่อน มีโอกาสพบปะสนทนากับอาจารย์สอนดนตรีในรั้วมหาวิทยาลัยท่านหนึ่ง หลังจากถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกันตามประสาคนรู้จัก ในที่สุด อาจารย์ท่านนี้ก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกลัดกลุ้มเป็นที่สุดว่า

     “บอกตามตรง ช่วงนี้กำลังเซ็งสุดๆ ครับ ใกล้เปิดเทอมใหม่ ได้เจอกับผู้ปกครองเด็ก ร้อยละ 90 มักตั้งคำถามว่า พอจะมีโอกาสผลักดันลูกของตัวเองไปถึงฝั่งในรายการเอเอฟหรือไม่ ราวกับว่ารายการนี้ หรือเวทีนี้ คือที่สุดของวงการดนตรีหรือวงการร้องเพลงไปแล้ว

“ ทั้งที่อย่างเราๆ ท่านๆ รู้กันดีว่า ที่เห็นอยู่นั้น มันเป็นมายาภาพทั้งนั้น คนที่เก่งจริงๆ ไม่มีโอกาสได้ขึ้นไปถึงที่สุดของเวทีนี้หรอก มีแต่พวกลูกท่านหลานเธอทั้งสิ้น ส่วนพวกที่ได้รับโอกาสแสดงตัว ก็ค่อนข้างเปล่ากลวง ไม่มีอะไรในตัวเลยแม้แต่น้อย แม้กระทั่งเพลงหลักๆ ที่ควรรู้จัก ก็ยังร้องไม่ได้…”

     อาจารย์ท่านนี้อธิบายเพิ่มเติมว่า ไม่ได้มีสาเหตุขัดข้องอันใดกับความนิยมของรายการเหล่านี้ เพราะถือเป็นเรื่องของการทำมาหากินทั้งสิ้น แต่ไม่เข้าใจว่า สังคมไทยให้ความสำคัญ กระทั่งตระหนักว่านี่คือตัวแทนระดับขั้นสูงสุดของวงการเพลงที่จะต้องไปให้ถึงให้ได้-ได้อย่างไร ไม่ว่าจะเป็น เอเอฟ หรือจะเป็น เดอะ สตาร์ ไปจนถึงเวทีประกวดร้องเพลงอื่นๆ ในรูปแบบของรายการทีวีกึ่งเรียลิตีโชว์ทั้งหลาย

     การที่สังคมไทยทึกทักยึดเอาเวทีเหล่านี้เป็น “สรณะ” ว่าสะท้อนถึงความก้าวหน้าหรือฝีมืออันฉกาจฉกรรจ์ของวงการดนตรี ย่อมพลอยทำให้คนตัวจริงเสียงจริง หรือมีความสามารถจริงๆ กลับไม่มีโอกาสหรือพื้นที่สำหรับการแสดงออกเลย

     ตัวอย่างที่เห็นชัดสุด คือ นักศึกษาคนหนึ่ง วิชาเอกขับร้อง ระดับชั้นปีหนึ่งจากดินแดนที่ราบสูงทางภาคอีสาน ซึ่งต้องพลาดหวัง เพราะหลุดจากรอบแรกๆ ของเวทีเหล่านั้น ในทัศนะความเห็นของอาจารย์ท่านนี้ กลับมองว่านักศึกษาคนนี้เสียงร้องดีกว่าหลายๆ คนในจอทีวี ที่แม่ยกตัวเมืองกำลังส่งแรงเชียร์กันอย่างสุดลิ่มทิ่มประตูด้วยซ้ำ

     แน่นอน แม้ความเห็นของอาจารย์ท่านนี้จะค่อนข้างเป็นอัตวิสัยอยู่บ้าง (subjective) แต่ก็น่ารับฟังไม่น้อย เพราะเป็นการประเมินในฐานะผู้สันทัดกรณีคนหนึ่ง ที่มองเห็นว่าลำพังนักร้องเสียงดีคนหนึ่ง และน่าจะเสียงดีกว่าคนอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นเทคนิคการร้อง คุณภาพของเสียงร้อง ความแม่นยำของตัวโน้ต (pitch) ไปจนถึงการตีความและเข้าใจในเนื้อหาของคำร้อง ล้วนอยู่ในเกณฑ์ที่ไม่น่าจะตกตั้งแต่รอบแรกๆ เลย

     ที่เขียนมาเล่าสู่กันฟังนี้ มิใช่เป็นการตัดพ้อต่อว่ารายการทีวีเหล่านี้ ซึ่งมีธรรมชาติในการแต่งแต้มสีสันมายาภาพให้ผู้คนหลงเคลิ้มอยู่แล้วโดยพื้นฐาน เช่น ต้องมีการคัดตัวแสดงหน้าตาดีหน่อย หรือตัวแสดงที่มีฐานะหรือครอบครัวที่พร้อม เพราะรายการจะได้รับเสียงโหวตมากขึ้น หรือต้องมีสคริปท์ที่สร้างความประทับใจ เรียกรอยยิ้มและน้ำตา เป็นต้น

     แต่ประเด็นคำถามของเรื่องนี้คือ สังคมไทย โดยเฉพาะวงการดนตรี ได้รับประโยชน์อะไรบ้างจากเวทีการแสดงในระดับสาธารณะเช่นนี้

     คำตอบของเรื่องนี้มิใช่เรื่องยากแต่อย่างใด เพราะเราไม่ได้รับอะไรเลย นอกจากความบันเทิงอย่างฉาบฉวย ผิวเผินให้ผู้คนทางบ้านได้ลุ้นกันวันต่อวันแล้ว ผลพลอยได้สำหรับวงการดนตรีโดยตรงเห็นจะไม่มีอะไรยั่งยืนไปกว่าการออกคอนเสิร์ต แสดงตัว ทำอัลบั้ม แล้วความสามารถของคนเหล่านี้ที่มีอยู่อย่างจำกัดเพียงน้อยนิดก็ย่อมจะกลืนหายไปตามกาลเวลา

     นับเป็นเรื่องน่าเศร้าตรงขณะที่คนตัวจริงเสียงจริงในวงการดนตรีต่างพยายามทำงานหนัก เพื่อสร้างสรรค์ผลงานดีๆ ให้ผู้คนได้เสพและชื่นชม แต่กลับไม่มีใครมองเห็น หรือไม่มีใครสนับสนุนคนเหล่านี้ กลับปล่อยให้พวกเขาดิ้นรนกันไปตามลำพัง

     พวกเขาโดดเดี่ยวในระดับที่แม้กระทั่งหน่วยงานทางวัฒนธรรมของภาครัฐยังไม่เหลียวแล แม้กระทั่งทูตวัฒนธรรมยังเลือกแต่งตั้งจาก “เซเลบริตี” อย่างหน้ามืดตามัว ทั้งที่มีคนเหมาะสมกว่านั้นจำนวนมหาศาล

     กระแสความนิยมที่มีต่อเอเอฟ , เดอะ สตาร์ หรือรายการในลักษณะเดียวกัน ไม่มีข้อสรุปอะไรดีไปกว่า ทุกวันนี้ สังคมไทยกำลังทุ่มเททรัพยากรไปใช้ในอีกด้านหนึ่ง จะด้วยคะแนนโหวตหรืออะไรก็ตาม แต่กลับไม่มีทรัพยากร และพื้นที่ให้แก่การสร้างสรรค์งานศิลปะที่พึงมี เพื่อคุณภาพทัดเทียมเวทีโลก

     สิ่งที่น่าคิดอยู่ตรงที่อาจารย์ท่านนี้จะผลิตบุคลากรป้อนสังคมไทยได้อย่างไรต่อไป ในเมื่อไม่มีใครสนใจ “อะไร” มากไปกว่ารายการทีวีที่อยู่ตรงหน้า เพราะเมื่อไปไกลกว่าจอทีวีแล้ว คนฟังเพลงบ้านเราไม่ได้ฟังดนตรีอย่างแสวงหา แต่เลือกจะถูก “ฟีด” หรือ “ป้อน” เป็นหลัก

     หากเป็นเช่นนั้น เราคงหลงระเริงอยู่กับถ้อยคำโฆษณาสวยหรูต่อไป ส่วนโลกของความเป็นจริงนั้นคงเป็นอีกเรื่องหนึ่ง ซึ่งไม่ต่างจากการหลอกตัวเองไปวันๆ เท่าใดนัก.

เป็นไงครับ อ่านแล้วรู้สึกปลงอนิจจัง กับวงการเพลง วงการดนตรีในบ้านเราแมะ! ผมถึงเคยพูดไว้ในกระทู้ของเว็ปนี้ เมื่อครั้งยังเป็นหน้าตาเว็ปแบบเก่าอยู่  ว่าอย่าไปหวังอะไรกับอนาคตของวงการเพลงบ้านเราเลย ยิ่งเป็นดนตรี Jazz ที่พวกเรารักยิ่งไม่ต้องพูดถึง ก็ดนตรีแบบนี้มันเป็นดนตรีเฉพาะทางนี่ครับ ดนตรีสำหรับคนกลุ่มเล็กๆ  ซึ่งมันต้องช่วยกันครับ ช่วยทุกอย่างน่ะ!แหล่ะ อะไรก็ได้ที่จะทำให้ชุมชนนี้มันเติบโตขึ้น  ไม่ใช่มีแต่คุณรัก คุณโอ อาจารย์ต้อม พี่โอ๋ อยู่ไม่กี่คนที่พร้อมจะทำเพื่อวงการนี้อย่างเต็มที่โดยไม่อิดออด  แต่ในสภาพความเป็นจริงที่ปรากฎเพื่อนๆกลับหายกันไปไหนหมดก็ไม่รู้   อีกนานแค่ไหนหนอที่เพื่อนๆจะกลับมาช่วยกันสร้างสังคมเล็กๆแห่งนี้ให้แข็งแกร่งขึ้น เป็นที่ปะทะสังสรรค์ในทางความคิด เป็นศูนย์รวมของคนที่รักในดนตรีแขนงนี้ครับ

แดง(Jaki Byard)

โหหหหหหหหหห

  ไม่ได้ซีเรียสครับ แต่เกลียดเลย

   ผมยอมรับความมีอยู่ของมันครับ เพราะมันก็เป็นแบบนี้กันทั้งโลกล่ะครับในยุคสมัยนี้ แต่ขอความกรุณาอย่าให้มันมามีอิทธิพลต่อชีวิตของพวกเราๆท่านๆเลย  ทุกวันนี้เด็กๆ วัยรุ่น หรือแม้กระทั่งผู้ใหญ่(ส่วนใหญ่เลยล่ะ) ทุกคน ใฝ่ฝันว่าต้องส่งลูกส่งหลาน หรือส่งตัวเองเข้าไป AF ให้ได้ เพื่อความร่ำรวย เพื่อความมีชื่อเสียง เพื่อความดัง เพื่อชีวิตที่ดีกว่าเดิม ในทางลัด  โดยที่ไม่คิดจะสนใจในเรื่องอื่นอีกแล้ว  หนังสือ หนังหา เรื่องการเรียนในโรงเรียน ในมหาวิทยาลัย เรื่องวิชาการ การขวนขวายหาความรู้ต่างๆ การกีฬา หรือการสมัครเข้าเรียนดนตรีตามสถาบันดนตรีที่ถูกต้องตามขั้นตอน หรือแม้กระทั่งหน้าที่การงานประจำของตัวเองก็หยุดไว้ก่อน  และอื่นๆ ที่จะเป็นการสร้างบุคลากรเพื่ออนาคตของชาติ มันแทบจะไม่เห็นกันอีกแล้ว  ที่อาจารย์ต้อมพูดว่า “ มัน Built กันด้วยทุนอย่างเดียว เอาเงินมาฟาดๆๆหัวลูกหลานเราจนงงไปหมดไม่รู้แล้วว่าอะไรมันดี อะไรไม่ดี พวกผู้ใหญ่ที่มันเอาแต่เงินพวกนี้ต้องรับผิดชอบกับสังคมที่มันเหลวไหล ใช้ความรู้ความสามารถกันอย่างละโมบและมืดบอด“  ผมเห็นด้วยอย่างยิ่ง จริงๆมันก็ไม่ได้เฉพาะ AF หรอกครับ The Star เอย The Singer เอย ไหนจะค่ายเพลงยักษ์ใหญ่อื่นๆ ที่หวังผลประโยชน์ทางธุรกิจเพียงอย่างเดียว โดยไม่คำนึงถึงเรื่องอื่นใดทั้งสิ้น แต่ผมก็ยังยอมรับความมีอยู่อีกเช่นกันในเรื่องของธุรกิจที่เอาแต่ผลประโยชน์ในยุคสมัยที่มีการแข่งขันกันสูงขนาดนี้ แต่การคืนสิ่งดีๆให้กับสังคม มันมีมั่งหรือเปล่าครับ ดูตัวอย่างง่ายๆจากกระทู้ขอบคุณ 98.5 Good F.M. นั่นปะไร รายการดีๆตายเกลี้ยง เพราะทุนไม่พอไงครับ

   บอกกันตามตรงว่าผมก็เคยดู AF ครับ แต่ดูแล้วใช้วิจารณญาณในการรับชมครับ แล้วถามว่าเด็กๆ หรือแม้แต่พวกผู้ใหญ่(ส่วนมาก)ในสังคมไทย ใช้วิจารณญาณกันมั่งหรือเปล่า   ขอเรียนให้ทราบครับว่าที่ผมเคยดูจริงๆจังๆ ก็เพียง Season เดียว นั่นคือรุ่น AF-4 เหตุผลคือ มีสุภาพสตรีที่สมัครเข้ามาร้องเพลงในรายการอยู่ท่านหนึ่ง ซึ่งผมคิดว่าเป็นคนที่ร้องเพลงได้ดีที่สุด และค่อนข้างมีคุณภาพ ถ้าได้ Producer ดีๆ(ที่มีสมอง) ช่วยขัดเกลา และดึงศักยภาพของเธอออกมา เธอน่าจะเป็นหนึ่งในนักร้องคุณภาพของเมืองไทยได้เลยทีเดียว แต่ผลที่ปรากฎ เธอก็ยังอยู่ภายใต้ชายคาของบริษัทเคเบิลทีวียักษ์ใหญ่รายนั้นเหมือนเดิม ก็ไม่ว่ากันเพราะมันเป็นสัญญาที่ผูกมัดไว้แล้ว แล้วทราบมั๊ยครับว่าเธอได้ลำดับที่ 5 ตามคะแนนที่โหวตของมหาชน รวมถึงมีโอกาสได้ออกอัลบั้มกับสังกัดนั้น และมีอยู่เพลงหนึ่งที่บังเอิญผมเปิดผ่านๆจากเคเบิลทีวียักษ์ใหญ่รายนั้น (จำเป็นต้องติดเคเบิลครับ เพราะอย่างน้อยๆก็มีบางรายการอย่างเช่น สารคดี กีฬา ให้ได้ดูบ้าง) มีท่อนฮุคว่า “โอ๊ย! จี๊ด จี๊ด จี๊ด จี๊ด,  โอ๊ย! จี๊ด จี๊ด จี๊ด จี๊ด” ขออนุญาตใช้คำไม่สุภาพหน่อยนะครับ ว่ามันเป็นเพลง ส้นตีน อะไรน่ะครับ มันใช้สมองในการทำเพลงออกมาขายกันมั่งหรือเปล่า คนเสพเพลง(ในยุคสมัยนี้)ก็คงเกิดมาเพื่อถูกป้อนกันอย่างเดียว  แล้วนักร้องที่ผมคิดว่าน่าจะเป็นนักร้องที่มีคุณภาพในอนาคต เธอจะกลายเป็นตัวอะไรครับ

   ท้ายที่สุดก็ขออนุญาตใช้คำเดิมๆของผมครับ  ”เจริญๆเถิดนะ ประเทศไทยที่รัก”

แดง(Jaki Byard)