จาก http://www.oknation.net/blog/r…..31/entry-3

    สไตรด์ เปียโน เป็นรูปแบบหนึ่งของการเล่นเปียโนแจ๊ส โดยทางมือซ้ายของนักเปียโนจะทำหน้าที่รักษาจังหวะ ด้วยการเล่นตัวโน้ตเบสในจังหวะที่ 1 และ 3 สลับกับการเล่นคอร์ดด้วยเสียงที่สูงกว่า ในจังหวะที่ 2 และ 4  ความยากของการกระโดดข้ามเช่นนี้ ทำให้เป็นที่มาของคำว่า สไตรด์ (stride – ก้าวยาวๆ ) ขณะเดียวกัน มือขวาทำหน้าที่เล่นอิมโพรไวซ์ ทั้งทำนองและแนวประสาน ส่งผลให้เกิดสุ้มเสียงที่มีความสมบูรณ์ขึ้นมา ภายใต้การบรรเลงโดยนักเปียโนเพียงคนเดียว
        สไตรด์ มีจุดกำเนิดในย่านฮาร์เล็มของนครนิวยอร์ก ช่วงก่อนทศวรรษ 1920s เล็กน้อย เริ่มจากนักเปียโนค่อยๆ พัฒนาการเล่นของตนเองจากเพลงแร็กไทม์ มาสู่แนวทางใหม่ๆ เช่น จังหวะสวิง
        นักเปียโนในแนวสไตรด์ที่มีชื่อเสียง อาทิ เจมส์ พี.จอห์นสัน (James P.Johnson) เจ้าของเพลง Carolina Shout ซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็น บิดาแห่งสไตรด์เปียโน, วิลลี ‘เดอะ ไลออน’ สมิธ (Willie ‘The Lion’ Smith) และ ลัคกีย์ โรเบิร์ตส์ (Luckey Roberts)
        บุคคลเหล่านี้ล้วนส่งอิทธิพลต่อนักเปียโนรุ่นถัดมา ไม่ว่าจะเป็น แฟ็ทส์ วอลเลอร์ (Fats Waller) ผู้ได้แต่งเพลง Handful of Keys ซึ่งถือเป็นบทประพันธ์สำหรับการบรรเลงเปียโนในแบบสไตรด์ , ดุ๊ก เอลลิงตัน (Duke Ellington), เคานท์ เบซี (Count Basie) , โจ ซุลลิแวน (Joe Sullivan) และ อาร์ต เททัม (Art Tatum)
        แนวทางของการเล่น สไตรด์ เปียโน ยังเป็นพื้นฐานสำคัญในการทำงานของนักเปียโนแจ๊สสมัยใหม่อย่าง ธีโลเนียส

มังค์ (Thelonious Monk) ซึ่งมีบทบาทอย่างสูงต่อโฉมหน้าของดนตรีแจ๊สร่วมสมัยอีกด้วย

ลองแวะไปดูที่ บล็อก นะครับ จะมีตัวอย่างเพลงให้ฟังด้วย